Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku celowego. Skarżąca złożyła formularz urzędowy PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem i osiemnastoletnim synem. Skarżąca nie wykazał innego majątku oprócz domu wielkości 51 m kw, nieruchomości rolnej o powierzchni 38,89ha ze starymi budynkami gospodarczymi, ciągnika Ursus z 1980 r. o wartości 5,5 tysięcy zł i samochodu marki Peugeot z 1996 r. o wartości 500 zł. Mąż wnioskodawczyni po wypadku samochodowym pobiera rentę w wysokości 777 zł miesięcznie. Gospodarstwo rolne przynosi dochód w wysokości 15000 zł rocznie. Skarżąca podała, że wydatki na podatki, KRUS, paliwo wynoszą 6 tysięcy złotych, ponadto osiągany dochód przeznacza na opłaty za prąd, gaz, zakup leków. Wnioskodawczyni nie otrzymała dopłat do gospodarstwa rolnego za rok 2015, jest zadłużona. Skarżąca korzysta z pomocy społecznej.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270), zwanej dalej "p.p.s.a." przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie, biorąc pod uwagę sytuację majątkową i życiową skarżącej, przede wszystkim dochód wystarczający jedynie na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych trzyosobowej rodziny, brak majątku poza małym gospodarstwem rolnym, starym samochodem i ciągnikiem, korzystanie z pomocy społecznej, uznano, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a jej wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu, niezbędnego do sporządzenia skargi kasacyjnej.
Natomiast wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy, jego rozpoznanie stało się zbędne i postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu, stosownie do art. 249a p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 1a p.p.s.a, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy społecznej, w tym sprawach dotyczących zasiłku celowego. Zatem skarga J. W. jest rozpoznawana przez sądy administracyjne bez pobierania od skarżącego jakichkolwiek opłat na wszystkich etapach postępowania sądowoadministracyjnego.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1, art. 249a, art. 239 pkt 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.