Uzasadnienie
Działający z upoważnienia Prezydenta Miasta O. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. decyzją z dnia [...] nr [...]przyznał H. S. zasiłek rodzinny na dziecko R. S. w kwocie 43zł miesięcznie na okres od 01.05.2005r. do 31.08.2004r. oraz dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji w/w dziecka niepełnosprawnego w kwocie 70zł miesięcznie, na okres od 01.05.2004r. do 31.08.2004r.
W terminie do wniesienia odwołania H. S. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismo z dnia 30.06.2004r. zatytułowane "odwołanie", z którego wynikało, iż kwestionuje on pominięcie jego żądania w zakresie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku rodzinnego i dodatku do tego zasiłku. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji powołał przepisy art. 4 ust.2, art. 5 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 oraz art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.) i stwierdził, że H. S. spełnia kryteria ustawowe od których zależy przyznanie w/w świadczeń. Odnosząc się do zarzutu nie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazując tryb i zasady przyznawania zasiłków pielęgnacyjnych wywiodło, iż organem właściwym w sprawach ustalenia i wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego jest właściwy Oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] i poprzedzającą ją decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta O. wniósł H. S. zarzucając obu organom administracyjnym niekompetencję, poprzez fakt nieprzyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Zdaniem skarżącego organ II instancji powinien przyznać zasiłek pielęgnacyjny stanowiący utracone świadczenie za miesiąc maj 2004r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu, aczkolwiek z innych powodów niż w niej podniesione.
Na wstępie należy zwrócić uwagę na istotne zagadnienie o charakterze procesowym. Stosownie do § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazuje się sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa świętokrzyskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. Z tego względu właściwym do rozpoznania skargi H. S. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a).
W rozpatrywanym przypadku kontrola sądowoadministracyjna wykazała naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 63 § 2 kpa, podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Treść żądania wyznacza przedmiot postępowania. Żądanie strony w postępowaniu administracyjnym należy oceniać na podstawie treści pisma przez nią wniesionego, a nie na podstawie tytułu pisma. Z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż w razie wątpliwości co do treści żądania, jego sprecyzowanie zależy od strony, nie zaś od organu administracji.
W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze bez wyjaśnienia rzeczywistej woli H. S. potraktowało jego pismo z dnia 30 czerwca 2004r. jako odwołanie i w tym trybie załatwiło sprawę poprzez wydanie decyzji. Tymczasem jak należy wnosić z treści pisma istniały uzasadnione wątpliwości czy odwołujący kwestionuje decyzję organu I instancji w przedmiocie przyznania świadczeń rodzinnych czy też wnosi o rozstrzygnięcie nowej sprawy o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego. W sytuacji bowiem, gdy strona wnosi wyłącznie o rozpoznanie żądania, które nie było przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji, obowiązkiem organu II instancji jest przekazanie tego żądania organowi I instancji celem jego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 kpa, przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. W okolicznościach danej sprawy wobec niesprecyzowania żądania strony, brak było podstaw prawnych do potraktowania pisma z dnia 30.06.2004r. jako odwołania. W tym zakresie organ nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że postępowanie w niniejszej sprawie wykazuje naruszenia art. 7, 77 § 1 kpa, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na względzie przedstawione wyżej uwagi i wyeliminuje dotychczasowe naruszenia prawa.
Uwzględniając powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt c, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.