Uzasadnienie
A. P. i A. P. złożyli na formularzu urzędowym PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z ich skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia.
Ze złożonego formularza i akt sprawy wynika, że wnioskodawcy prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe, są właścicielami domu wielkości 100 m² oraz gospodarstwa rolnego o powierzchni 7 ha przekazanego w nieodpłatną dzierżawę na 10 lat i 3 ha nieużytków leśnych. Oboje skarżący utrzymują się z renty A. P. w wysokości 757,21 zł netto miesięcznie. Wnioskodawcy podali następujące wydatki roczne: 2000 zł tytułem opłat za media i 4000 zł na utrzymanie, ponadto wyżywienie i koszty leczenia.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację majątkową i rodzinną skarżących, w tym niski dochód z renty i brak majątku poza małym gospodarstwem rolnym nieprzynoszącym zysku, uznano, że nie są oni w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, a zatem ich wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.