Uzasadnienie
H. G. złożył urzędowy formularz PPF, w którym wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych i w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzewa bez zezwolenia.
W formularzu wnioskodawca podał, że ma na utrzymaniu czworo dzieci. Dwaj dorośli synowie są bezrobotnymi, jeden małoletni uczy się, a córka studiuje. Skarżący stwierdził, że nie posiada innego majątku poza mieszkaniem wielkości 53 m kw i działką o powierzchni 2826 m kw.
Z uwagi na brak danych wystarczających do oceny rzeczywistego stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zgodnie z art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. wezwał H. G. do uzupełnienia w/w wniosku poprzez podanie wysokości i źródła miesięcznego dochodu brutto lub netto oraz wysokości i przeznaczenia miesięcznych wydatków zarówno jego samego jak i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Z adnotacji poczty wynika, że wezwanie zostało doręczone w dniu 4 lutego 2008 r. M. G. - synowi skarżącego w trybie art. 72 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Wnioskodawca nie nadesłał żadnych wyjaśnień ani informacji dotyczących dochodów i wydatków.
Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie którą koszty sądowe, jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika, pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a, przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego). Ubiegający się o taką pomoc winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.
W rozpatrywanej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega oddaleniu, gdyż skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przede wszystkim wnioskodawca nie podał w formularzu PPF informacji o dochodach i wydatkach miesięcznych ani też nie udzielił żadnych wyjaśnień w tej sprawie pomimo otrzymania wezwania Sądu z dnia 30 stycznia 2008 r. Wskazana we wniosku okoliczność utrzymywania czworga dzieci, w tym trojga dorosłych nie jest sama w sobie wystarczającą przesłanką do przyznania prawa pomocy. Z akt administracyjnych wynika, że syn wnioskodawcy - M. G. jest inwestorem 10 boksów garażowych przeznaczonych na wynajem na działce przy ul. S. w S. będącej w użytkowaniu wieczystym inwestora oraz S. G. i H. G..
Ponadto, jak wynika z odwołania wnioskodawcy z dnia 6 lipca 2006 r. (k-53) na wyżej wymienionej nieruchomości są prowadzone długofalowe prace budowlane zmierzające do powstania parkingu na 40 samochodów. Skarżący reprezentuje syna w postępowaniach administracyjnych dotyczących tej inwestycji.
Należy zatem uznać, że skarżący jest w stanie zgromadzić środki finansowe na uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 226 zł oraz poniesienie innych ewentualnych kosztów sądowych, gdyż są one znacznie niższe niż kwoty pieniężne związane z prowadzoną przez M. G. i H. G. inwestycją budowlaną.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.