Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z [...], na podstawie art. 134 kpa oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 725), stwierdził, że odwołanie W.G. z 14 stycznia 2020 r. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z [...] 1994 r. zostało złożone z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że 23 grudnia 2019 r. W.G. złożył w Starostwie Powiatowym pismo, w którym wniósł o wydanie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z [...] 1994 r.
Kopię ostatecznej decyzji z [...] 1994 r. W.G. otrzymał 10 stycznia 2020 r., a 16 stycznia 2020 r. złożył w Starostwie Powiatowym, skierowane do Wojewody, pismo zatytułowane: "Odwołanie od Decyzji [...]'’.
Jak wynika z pouczenia zawartego w decyzji z [...] 1994 r., prawo wniesienia odwołania od tej decyzji przysługiwało stronom do ówczesnego Wojewody. Starosta przekazał powyższe odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. Jednocześnie poinformował, że akta zgromadzone w tej sprawie zostały przekazane do WINGiK wraz z zażaleniem W.G. na postanowienie Starosty z [...], odmawiające wznowienia na jego wniosek postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] 1994 r. w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków obrębu O. gm. O. Dalej Wojewódzki Inspektor podał, że jak wynika z art. 129 § 1 i § 2 kpa, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.
Następnie organ ten, mając na uwadze treść art. 6a i art. 7d, art. 22 i art. 7b ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 725) oraz aktualny podział administracyjny Polski, uznał, że organem właściwym obecnie do rozpatrzenia odwołania od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z [...]1994 r. jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego.
Rozpatrując to odwołanie organ odwoławczy zaznaczył, że przesłanie W. G. kopii ostatecznej decyzji z [...] 1994 r. nie może być traktowane jak doręczenie tej decyzji. Zatem dzień, w którym W.G. otrzymał kopię ostatecznej decyzji z [...] 1994 r., czyli 10 stycznia 2020 r. nie może być traktowany jako początek biegu 14 dniowego terminu do złożenia przez niego odwołania od tej decyzji.
W myśl art. 16 § 1 kpa decyzje ostateczne to decyzje, od których nie służy odwołanie. Jak wynika z treści pieczątki zmieszczonej na decyzji z [...] 1994 r., decyzja ta stała się ostateczna 5 maja 1994 r. Organ odwoławczy zauważył, że nie ma obecnie możliwości zweryfikowania tej informacji, gdyż akta postępowania administracyjnego dotyczące wydania omawianej decyzji nie zostały zachowane. Istnieją jedynie dokumenty włączone do "Akt postępowania", będących częścią dokumentacji technicznej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 27 kwietnia 1994 r. pod numerem [...], których jednak nie można utożsamiać z aktami postępowania administracyjnego.
Organ II instancji wskazał, że W.G. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] 1994 r., między innymi powołując się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jednak z dokumentów przekazanych do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wraz z zażaleniem na postanowienie Starosty z [...], wynika, że w toku procesu dotyczącego odnowy operatu ewidencyjnego zapoczątkowanego w 1992 r., połączonego z kontrolą terenową stanu wykazanego w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do stanu faktycznego, zakończonego wydaniem decyzji z [...] 1994 r., stroną była M.G., która dopiero 18 stycznia 1994 r. darowała nieruchomość położoną we wsi O. swojemu synowi W. G. Wnosząc o wznowienie postępowania W.G. twierdził, że nie otrzymał tej decyzji. Jednak na podstawie zachowanych dokumentów nie można wykluczyć, że decyzja ta została mu doręczona.
Wojewódzki Inspektor podkreślił, że żądając wznowienia postępowania W.G. traktował decyzję z [...] 1994 r. jak decyzję ostateczną, bowiem możliwość wznowienia postępowania odnosi się wyłącznie do sprawy zakończonej decyzją ostateczną.
W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że składając 16 stycznia 2020 r, odwołanie od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] 1994 r. znak: [...], W.G. uchybił terminowi do jego złożenia.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe postanowienie W.G. oświadczył, że się z nim nie zgadza, gdyż decyzja z 1994 r. nie może być ostateczna ponieważ można się było od niej odwołać. Wskazał, że decyzja ta nie dotyczy W.G. s. M. ani samej M. G., więc nie mogli jej otrzymać i reagować.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami), zwanej dalej P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej kontroli Sąd nie dopatrzył się podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Na wstępie zauważyć należy, że Starosta Powiatowy doręczył skarżącemu w dniu [...] kopię ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z [...] 1994 r., znak [...], w odpowiedzi na pismo z 21 grudnia 2019 r., w którym W.G. domagał się wydania tej decyzji oraz "aby nie przedłużać agonii" dołączenia dokładnych wyjaśnień, skąd lub z czego wzięto dane do tej decyzji. Wniosek, jak wynika z odpowiedzi Starosty, potraktowano jako wniosek o dostęp do informacji publicznej. Zgodzić się należy ze Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K., że doręczenie skarżącemu kopii decyzji wydanej w 1994 r., opatrzonej klauzulą, że stała się ona ostateczna 5 maja 1994 r., nie otworzyło skarżącemu terminu do jej zaskarżenia w zwykłym trybie. Doręczenie to bowiem nie nastąpiło w trybie art. 133 kpa. Ponieważ 16 stycznia 2020 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z [...] 1994 r., prawidłowo organ zastosował w sprawie art. 134 kpa, zgodne z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Może jedynie budzić pewne wątpliwości to, czy organ powinien wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesieni odwołania czy też postanowienie o jego niedopuszczalności. Z uwagi jednak na to, że do chwili obecnej nie zachowała się całość dokumentacji zgromadzonej w sprawie zakończonej decyzją z [...]1994 r., w szczególności brak jest dowodów dotyczących tego, czy skarżący był stroną tamtego postępowania i doręczono mu wówczas tę decyzję, czy też nie, w realiach tej sprawy brak jest podstaw do uchylenia przez Sąd zaskarżonego postanowienia. Bez względu bowiem na rodzaj rozstrzygnięcia wydanego w oparciu o tę samą podstawę prawną, to jest art. 134 kpa, niewątpliwie w chwili obecnej nie może być w zwykłym trybie rozpoznane odwołanie wniesione w 2020 r. od decyzji wydanej w 1994 r.,
Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zmianami), dalej P.p.s.a.