Uzasadnienie
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z 25 kwietnia 2023 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania I. Z. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 19 września 2022 r. o odmowie przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko K. Z., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W treści decyzji organ powołał art. 4 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci i wskazał, że w przypadku umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej do wniosku powinno być dołączone zaświadczenie odpowiednio organizatora rodzinnej pieczy zastępczej, Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie o umieszczeniu dziecka w rodzinie zastępczej wraz z datą umieszczenia. Jednak do czasu wydania decyzji z 19 września 2022 r. strona nie dołączyła takiego dokumentu.
Organ zaznaczył, że z całokształtu zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że dopiero przy okazji złożenia wniosków z 8 listopada 2022 r. o świadczenie wychowawcze oraz dobry start, strona przekazała postanowienie Sądu Rejonowego w Opatowie z 23 sierpnia 2022 r. potwierdzające umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej oraz zaświadczenie z 10 października 2022 r., w którym potwierdzono datę umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej od 23 sierpnia 2022 r.
Organ dodał, że w wyniku rozpatrzenia wniosku złożonego 8 listopada 2022 r. na podstawie informacji z 9 listopada 2022 r. zostało stronie przyznane świadczenie wychowawcze, jednak od daty umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej (od 23 sierpnia 2022 r.). Brak jest natomiast podstaw do przyznania świadczenia za okres wcześniejszy od 1.02. do 31.07.2022 r., ponieważ zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Opatowie z 21 października 2021 r. na mocy tego postanowienia strona sprawowała nad dzieckiem pieczę bieżącą, która w świetle przepisów nie stanowi podstaw do przyznania prawa do świadczenia wychowawczego.
Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła I. Z., która wskazała, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Opatowie z 21 października 2021 r. sprawowała nad dzieckiem pieczę bieżącą, która w świetle przepisów powinna stanowić podstawę do przyznania prawa do świadczenia wychowawczego.
Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie jej prawa do świadczenia wychowawczego za okres od 1.02 do 31.07.2022 r.
W uzasadnieniu skargi, jej autorka podniosła, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Opatowie, III Wydział Rodzinny i Nieletnich z 21 października 2021 r., III Nsm [...], wydanego w trybie zabezpieczenia na czas trwania postępowania w wyżej wymienionej sprawie, udzielono zabezpieczenia w ten sposób, że pozostawiono małoletnią K. Z. pod bezpośrednią pieczą I. Z. i A. Z.. Z racji faktu, że istniała konieczność uzyskania przez nich odpowiednich szkoleń, sprawa dotyczyła również rodzeństwa małoletniej K. oraz z racji tego, że istniała konieczność przeprowadzenia badania psychologicznego dzieci, Sąd nie mógł wcześniej wydać zabezpieczenia poprzez umieszczenie w pieczy zastępczej. Jednak zarówno zakres obowiązków odwołującej się i jej męża, ich nakład pracy własnej i finansowy - nie uległy zmianie po dacie wydania postanowienia kończącego sprawę - 23 sierpnia 2022 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że ZUS jako organ realizujący przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji nie miał podstaw prawnych do przyznania świadczenia wychowawczego osobie, która na mocy orzeczenia sądu opiekuńczego sprawuje pieczę nad dzieckiem, bowiem osoba taka nie należy do ustawowego kręgu osób mogących ubiegać się o to świadczenie. Natomiast przyznanie świadczenia wychowawczego rodzinie zastępczej jest możliwe po przedłożeniu dokumentu potwierdzającego datę umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej. Wnioskodawczyni nie jest uprawniona do uzyskania świadczenia jako osoba sprawująca faktyczną opiekę nad dzieckiem, gdyż nie mieści się w kręgu osób uprawnionych do otrzymania świadczenia wychowawczego. Weryfikację prawa do świadczenia wychowawczego przeprowadzono z uwzględnieniem przepisów ustawowych, które nie stwarzają warunków do tego, aby można było ubiegać się o świadczenia finansowane ze środków publicznych na podstawie jedynie postanowienia o pozostawieniu dziecka w trybie zabezpieczenia pod pieczą bezpośrednią.
Dla uznania skarżącej za opiekuna faktycznego konieczne byłoby, poza sprawowaniem opieki faktycznej, także wystąpienie przez nią do sądu opiekuńczego z wnioskiem o przysposobienie dziecka, co nie miało miejsca.
Organ podkreślił, że wnioskodawczyni, ani do wniosku z 25 lutego 2022 r. o świadczenie wychowawcze na okres świadczeniowy trwający od 1 czerwca 2022 r. do 31 maja 2023 r., ani do odwołania nie dołączyła wymaganego w sprawie dokumentu - zaświadczenia o umieszczeniu dziecka w rodzinie zastępczej wraz z datą umieszczenia. Dopiero przy okazji złożenia 8 listopada 2022 r. wniosków o świadczenie wychowawcze oraz dobry start wnioskodawczyni nadesłała postanowienie z 23 sierpnia 2022 r., że dziecko zostało umieszczone w rodzinie zastępczej oraz zaświadczenie z 10 października 2022 r. w którym potwierdzono datę umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej od 23 sierpnia 2022 r.
Organ także uznał, że żądanie skargi przyznania prawa do świadczenia wychowawczego od 1 lutego 2022 r. wykracza poza okres świadczeniowy, którego dotyczy wniosek wszczynający postępowanie w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. 2022.2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023.1634 t.j.), zwanej dalej p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego wnioskowanego na K. Z. skarżącej I. Z., u której i u której męża A. Z. – w rodzinie zastępczej, została umieszczona małoletnia K. Z. postanowieniem Sądu Rejonowego w Opatowie z 23 sierpnia 2022 r.
Zasadniczym powodem wydania tej treści rozstrzygnięcia było zaakceptowanie poglądu organu I instancji, że niedołączenie do wniosku złożonego przez skarżącą w dniu 25 lutego 2022 r. o przyznanie świadczenia wychowawczego na K. Z. na okres świadczeniowy 1 czerwca 2022 r. – 31 maja 2023 r., wymaganego przez art. 13 ust. 4 pkt 3 lit ca) ustawy 500+, skutkowało odmową przyznania wnioskowanego świadczenia wychowawczego.
Ponadto organ II instancji zauważył, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji, decyzją z dnia 9 listopada 2023 r. w uwzględnieniu kolejnego wniosku złożonego przez skarżącą w dniu 8 listopada 2022 r. o przyznanie świadczenia wychowawczego na K. Z. na okres świadczeniowy 1 czerwca 2022 r. – 31 maja 2023 r., organ I instancji przyznał wnioskowane świadczenie na okres od 23 sierpnia 2022 r. do 31 maja 2023 r. Kolejnym argumentem mającym uzasadniać utrzymanie w mocy odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia było stwierdzenie, że uzyskanie w trybie zabezpieczenia dokonanego postanowieniem Sądu Rejonowego w Opatowie z 21 października 2021 r., III Nsm 70/21 statusu osoby sprawującej nad dzieckiem bieżąca pieczę, nie stanowiło podstawy do przyznania prawa do świadczenia wychowawczego.
Dokonując kontroli legalności takiej decyzji, a także w oparciu o art. 135 p.p.s.a. decyzji organu I instancji, Sąd co do części tej decyzji stwierdził zaistnienie jednej z przesłanek nieważnościowych określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a co do pozostałej części naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Na skutek bowiem złożenia przez I. Z. w dniu 8 listopada 2022 r. kolejnego wniosku o niemal identycznej treści co wniosek z 25 lutego 2022 r. wszczynający postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją, ZUS wydał w dniu 9 listopada 2022 r. decyzję przyznającą I. Z. świadczenie wychowawcze na K. Z. na okres od 23 sierpnia 2022 r. do 31 maja 2023 r. Z akt sprawy obejmujących drugi wniosek strony o świadczenie wychowawcze (z 8 listopada 2022 r.), dokumentację z nim związaną oraz wspomnianą decyzję z 9 listopada 2022 r. z urzędowym poświadczeniem jej doręczenia I. Z. w dniu 9 listopada 2022 r. - nie wynika, aby zostało od niej złożone w terminie 14 dni odwołanie.
Oznacza to, że decyzja ta stała się ostateczna. Mimo tego organ II instancji, decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie ponownie orzekł w przedmiocie tego samego świadczenia wychowawczego, w części dotyczącej okresu od 23 sierpnia 2022 r. do 31 maja 2023 r. – odmawiając przyznania świadczenia między innymi za ten okres. Takie rozstrzygnięcie oznacza, że zaskarżona decyzja w tej części obarczona jest wadą nieważnościową, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Dlatego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Prezesa ZUS z 25 kwietnia 2023 r., w części orzekającej o świadczeniu wychowawczym dla skarżącej I. Z. wnioskowanym na K. Z. na okres od 23 sierpnia 2022 r. do 31 maja 2023 r. W konsekwencji takiego rozstrzygnięcia oraz faktu ostatecznego przyznania tego świadczenia za ten okres w decyzji ZUS z 9 listopada 2022 r., postępowanie prowadzone w tej części sprawy przez organ I instancji stało się bezprzedmiotowe.
Dlatego decyzja ZUS z 19 września 2022 r. w części odmawiającej przyznania tego świadczenia na okres od 23 sierpnia 2022 r. do 31 maja 2023 r. podlegała uchyleniu, a postępowanie administracyjne w tej części podlegało umorzeniu jak bezprzedmiotowe, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 145 § 3 w zw. z art. 135 p.p.s.a. Trzeba dodać, że odnośnie tej części decyzji ZUS z 19 września 2022 r. nie było podstaw do stwierdzenia jej nieważności, ponieważ w dacie jej podejmowania nie było jeszcze w obrocie prawnym decyzji ZUS z 9 listopada 2022 r. przyznającej I. Z. świadczenie wychowawcze na K. Z. na okres od 23 sierpnia 2022 r. do 31 maja 2023 r. Nie zaistniała więc co do decyzji pierwszoinstancyjnej wydanej w niniejszej sprawie przesłanka nieważnościowa, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Rozstrzygnięcie Sądu objęte punktem I i II wyroku nie wyczerpuje całości sprawy wszczętej na podstawie wniosku I. Z. z dnia 25 lutego 2022 r. Jak wynika bowiem z jego treści, dotyczył on przyznania I. Z. świadczenia wychowawczego na K. Z. na cały okres świadczeniowy 2022-2023, tj. od 1 czerwca 2022 r. do 31 maja 2023 r. Ponadto w toku postępowania, w dniu 19 stycznia 2023 r. strona złożyła wniosek "o wznowienie rozpatrzenia jej wniosków i wypłatę świadczenia z uwzględnieniem okresu świadczeniowego 06.2021-05.2022 oraz 06.2022-05.2023", a to w związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 15.12.2022 r. W tym wniosku I. Z. powołała się na dołączone do niego zaświadczenia z PCPR z 16 stycznia 2023 r., z datą umieszczenia dziecka K. Z. pod opieką od 21.10.2021 r. Pismo to nie zostało przez organ poddane jakiejkolwiek analizie. Tymczasem może z niego wynikać, że strona rozszerzyła swoje żądanie obejmując nim również okres poprzedzający 1 czerwca 2022 r. poczynając od czerwca 2021 r. Wątpliwości co do daty, od jakiej I. Z. domaga się przyznania świadczenia wychowawczego na K. Z. potęguje jeszcze treść samej skargi, gdzie fachowy pełnomocnik skarżącej wskazuje na różne okresy, za które domagała się ona przedmiotowego świadczenia, nie wyjaśniając w sposób wyraźny i jednoznaczny, dlaczego takie daty w skardze wskazuje.
Oprócz wątpliwości co do zakresu wniosku skarżącej o przyznanie świadczenia wychowawczego, powoduje to również, że przedmiotem orzekania w niniejszej sprawie należało objąć cały okres, o którym orzeczono w zaskarżonej decyzji, a nie tylko okres do 22 sierpnia 2023 r. Taki zakres orzekania jest przy tym dodatkowo uzasadniony stwierdzoną w sprawie nieważnościową wadą zaskarżonej decyzji w części określonej w punkcie I wyroku, która wymagała wyeliminowania z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc tej części zaskarżonej decyzji, która jest obarczona tak poważną wadą prawną.
Uwzględniając zakres sprawy wyznaczony pisemnym wnioskiem I. Z. z dnia 25 lutego 2022 r., a także wskazane wyżej wątpliwości co do ewentualnego rozszerzenia tego wniosku w toku postępowania administracyjnego, Sąd orzekł również o tej części sprawy. W tym zakresie Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawą prawną zgłoszonych w sprawie roszczeń o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego oraz jego wypłatę wnioskodawczyni I. Z., był art. 4 ust. 2 pkt 5 ustawy 500+. Przepis ten, dodany do ustawy 500+ przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 17 września 2021 r. (Dz.U.2021.1981) zmieniającej tę ustawę z dniem 1 stycznia 2022 r., stanowi, że świadczenie wychowawcze przysługuje: rodzinie zastępczej, osobie prowadzącej rodzinny dom dziecka, dyrektorowi placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektorowi regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej albo dyrektorowi interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego, o których mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2022 r. poz. 447, 1700 i 2140). Według natomiast art. 13 ust. 4 pkt 3 lit. ca) ustawy 500+, do wniosku (o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego oraz jego wypłatę), dołącza się odpowiednio: zaświadczenie odpowiednio organizatora rodzinnej pieczy zastępczej, powiatowego centrum pomocy rodzinie albo podmiotu, o którym mowa w art. 190 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, o umieszczeniu dziecka w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym, wraz z datą umieszczenia.
Do wniosku I. Z. z dnia 25 lutego 2022 r. dołączone zostało postanowienie Sądu Rejonowego w Opatowie z 21 października 2021 r., którym w trybie zabezpieczenia na czas trwania postępowania w niniejszej sprawie udzielono zabezpieczenia w ten sposób, że pozostawiono małoletnią K. Z. urodzoną [...] listopada 2009 r. w K. pod bezpośrednią pieczą I. Z. i A. Z. zamieszkałych P. Górka ul. [...], [...].. W toku postępowania międzyinstancyjnego, w dniu 23 sierpnia 2022 r. Sąd Rejonowy w Opatowie wydał postanowienie, którym między innymi zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 17 września 2020 r. w sprawie III Nsm 312/19 w stosunku do E. K. w ten sposób, że ograniczyć władzę rodzicielską E. K. nad małoletnią córką K. Z. urodzoną [...] listopada 2009 r. poprzez umieszczenie małoletniej w rodzinie zastępczej małżonków I. Z. i A. Z.. Z umieszczonej na kserokopii tego postanowienia klauzuli z 29 września 2022 r. wynika, że stało się ono prawomocne.
Następnie w dniu 15 grudnia 2022 r. SKO w Kielcach w sprawie z wniosku I. Z. o przyznanie I. i A. Z. z tytułu pełnienia funkcji niezawodowej rodziny zastępczej, świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka K. Z. na okres od 23 sierpnia 2022 r do dnia faktycznego opuszczenia przez dziecko pieczy zastępczej, nie dłużej niż do osiągnięcia pełnoletności, uchylił decyzję organu I instancji z 12 października 2022 r. w całości i w to miejsce orzekło o przyznaniu I. i A. Z. z tytułu pełnienia funkcji niezawodowej rodziny zastępczej, świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka K. Z. na okres od 21 października 2021 r. do 31 maja 2022 r. w kwocie [...]zł miesięcznie oraz począwszy od 01.06.2022 r. do dnia faktycznego opuszczenia przez dziecko pieczy zastępczej, nie dłużej niż do osiągnięcia pełnoletności w kwocie [...]zł miesięcznie. Wreszcie w dniu 22 marca 2023 r. a więc jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji, do wniosku I. Z. o świadczenie wychowawcze na kolejny okres świadczeniowy od 1 czerwca 2023 r. do 31 maja 2024 r. dołączone zostało zaświadczenie PCPR w Kielcach z 2 lutego 2023 r., z którego wynika, że K. Z. została umieszczona w rodzinie zastępczej u I. i A. Z., już od dnia 21 października 2021 r. W związku z rozbieżnościami pomiędzy datami umieszczenia K. Z. we wskazanej rodzinie zastępczej, sam organ w piśmie z dnia 21 czerwca 2023 r. zwrócił się do PCPR w Kielcach o wyjaśnienie tych rozbieżności.
Mimo takich wątpliwości co do zakresu czasowego żądania strony, co do charakteru jej pisma z dnia 19 stycznia 2023 r. zawierającego wniosek "o wznowienie rozpatrzenia jej wniosków i wypłatę świadczenia z uwzględnieniem okresu świadczeniowego 06.2021-05.2022 oraz 06.2022-05.2023" oraz co do treści złożonych w sprawie dokumentów stanowiących określone ustawowo obligatoryjne załączniki do wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego oraz jego wypłatę, organ II instancji utrzymał w mocy decyzję odmawiającą przyznania stronie świadczenia wychowawczego również na okres poprzedzający 23 sierpnia 2022 r., bez wyjaśnienia wskazanych wątpliwości. Ponieważ ich wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz może spowodować odmienne rozstrzygnięcie co najmniej co do części okresu, za który skarżąca domaga się świadczenia wychowawczego, niż utrzymana w mocy odmowa ustalenia i przyznania tego świadczenia, wskazane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a przez to uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w części dotyczącej odmowy przyznania świadczenia wychowawczego za okres do 22 sierpnia 2022 r., o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a.
Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji wyjaśni na wstępie, jaki jest zakres czasowy żądania strony zgłaszanego w sprawie. Następnie wyjaśni, jaka jest ostatecznie treść zaświadczenia PCPR w Kielcach dołączanego do wniosku strony o świadczenie wychowawcze. Przy ocenie tej ostatecznej treści takiego zaświadczenia organ oceni też, czy znajduje ono uzasadnienie w świetle innych składanych w toku postępowania dokumentów, w tym w szczególności orzeczeń sądu powszechnego dotyczących ustanowienia skarżącej i jej męża rodziną zastępczą dla małoletniej K. Z.. Organ weźmie też pod uwagę, że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 5 ustawy 500+, świadczenie wychowawcze przysługuje rodzinie zastępczej, a nie jednej tylko z tworzących ją osób. Organ rozważy też, czy w razie sprecyzowania przez stronę, że domaga się ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego oraz jego wypłaty również za okres poprzedzający 1 stycznia 2022 r., tj. datę wejścia w życie art. 4 ust. 2 pkt 5 ustawy 500+, który stanowi, że świadczenie wychowawcze przysługuje między innymi rodzinie zastępczej, podstawą rozpoznania takiego żądania będą przepisy ustawy 500+, czy też przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2020 r. poz. 821, z późn. zm.), która również regulowała materię dotyczącą prawa do świadczeń z programu "Rodzina 500+", w szczególności przepisy dotyczące prawa do dodatku wychowawczego, który w wysokości świadczenia wychowawczego, na mocy art. 80 ust. 1a ostatnio wymienionej ustawy, do dnia 31 grudnia 2021 r. przysługiwał między innymi rodzinie zastępczej na każde umieszczone dziecko w wieku do ukończenia 18. roku życia.
Organ I instancji będzie też musiał ocenić, jakie ewentualnie znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy ma wydanie przez SKO w Kielcach w dniu 15 grudnia 2022 r. decyzji przyznającej I. i A. Z. z tytułu pełnienia funkcji niezawodowej rodziny zastępczej, świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka K. Z. na okres od 21 października 2021 r. do 31 maja 2022 r. w kwocie [...]zł miesięcznie oraz począwszy od 01.06.2022 r. do dnia faktycznego opuszczenia przez dziecko pieczy zastępczej, nie dłużej niż do osiągnięcia pełnoletności w kwocie [...]zł miesięcznie. Po wyjaśnieniu wskazanych wyżej wątpliwości organ I instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie kierując się przedstawioną powyżej oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania.