Uzasadnienie
IISA/Ke 394/05
Decyzją Nr [...] z dnia [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] Nr [...] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich H. P., córce B. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż zgodnie z art.. 1 ust.2 pkt 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991roku o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych oraz okresu powojennego (Dz.U. z 2002r. Nr 42, poz.371) uprawnienia kombatanckie przysługują osobom, które pełniły służbę w polskich podziemnych formacjach i organizacjach, w tym w działających w ramach tych organizacji oddziałach partyzanckich w okresie wojny 1939-1945..
Jak podaje organ H.P. nie przedstawiła dowodów świadczących o pełnieniu przez zainteresowaną służby w Batalionach Chłopskich w rozumieniu cytowanego artykułu.
Organ ponadto podkreślił, iż twierdzenia zainteresowanej nie zostały potwierdzone przez Zarząd Główny Ogólnopolskiego Związku Żołnierzy Batalionów Chłopskich w W., co spowodowało że przedłożone przez nią dowody nie zyskują prymatu wiarygodności i nie stanowią podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniosła H.P., która uznała odmowę przyznania uprawnień kombatanckich za bardzo krzywdzącą. W uzasadnieniu skargi zarzuciła, że organ nie wziął pod uwagę realiów w postaci faktu, iż aktualnie trudno z uwagi na upływ czasu zgromadzić i przedstawić jednoznaczne dowody, poniosła, iż wielu świadków już nie żyje, a wielu wyjechało.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153, poz.1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.
Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona w niniejszej sprawie wykazała naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wbrew treści art. 7 i art. 77 k.p.a. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, przez co naruszył słuszny interes strony.
Skarżąca wskazała w swoim wniosku i życiorysie z dnia 19 maja 2003roku, że należała do organizacji konspiracyjnej Bataliony Chłopskie w okresie 1943-1945, przyjmując pseudonim "B.". Do wniosku dołączyła oświadczenia dwóch świadków T. B. i J. K. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych rozpoznając wniosek H. P. odmówił przyznania uprawnień kombatanckich skarżącej, argumentując stanowisko faktem, iż nie przedstawiła ona dostatecznych dowodów, że zachodzą przesłanki art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991roku o kombatantach, a więc że pełniła ona służbę w polskich podziemnych formacjach i organizacjach, w tym działających w ramach tych organizacjach oddziałach partyzanckich w okresie wojny 1939-1945, ograniczając się do tego jednego zdania w uzasadnieniu podjętej decyzji i nie odnosząc się w ogóle do złożonych dowodów.
Rozpoznając ponownie sprawę, w wyniku wniosku H. P. o ponowne rozpoznanie sprawy, organ zwrócił się do Ogólnopolskiego Związku Żołnierzy Batalionów Chłopskich w W. o opinię i rekomendację przynależności i działalności w Batalionach Chłopskich w latach 1943-1945 H. P. c. B. W odpowiedzi Ogólnopolski Związek Żołnierzy Batalionów Chłopskich w W. Zarząd Główny pismem z dnia 10 maja 2004 poinformował, iż oświadczenia świadków złożone przez wnioskodawczynię są nieścisłe, powierzchowne i mało przekonywujące, nie odnosząc się w ogóle do twierdzeń H. P. zawartych w życiorysie i kwestionariuszu. Ponadto związek ten nie wypowiedział się w ogóle co do udzielenia, bądź odmowy udzielenia zainteresowanej rekomendacji w myśl art.22 ust 2 przedmiotowej ustawy.
Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w postanowieniu z dnia 11 lipca 1996 roku (ONSA 1997/3/122) udzielenie rekomendacji, o której mowa w art. 22 ust 2 ustawy z 24 stycznia 1991 roku o kombatantach... następuje w ramach funkcji administracji publicznej zleconych właściwym stowarzyszeniom, Rekomendacja jest przejawem współuczestnictwa w wydawaniu decyzji (art. 106 § 1 kpa), a więc i odmowa wydania rekomendacji powinna nastąpić w formie postanowienia.
Natomiast zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 25 marca 2003 roku (sygn. akt V SA 145/02 Lex 149683) wykazanie przesłanek uzasadniających przyznanie uprawnień kombatanckich spoczywa, stosownie do art. 22 ust 1 ustawy na osobie zainteresowanej, jednakże nie zwalnia to organu od obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela (art. 7 kpa).
Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie, z naruszeniem art. 7, 77 i 80 kpa nie dokonano oceny oświadczeń i przedłożonych przez wnioskodawczynię dowodów na poparcie wniosku. Nie wyjaśniono wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenia te, dokonane z uwzględnieniem powołanych przepisów, mogłyby stworzyć podstawy do przyznania skarżącej uprawnień. W przedmiotowej sprawie organ ograniczył się do stwierdzenia, iż okoliczności przedstawione przez skarżącą nie zostały potwierdzone przez organizacje Związku Żołnierzy Batalionów Chłopskich, albowiem przedłożone dowody są nieścisłe i powierzchowne.
Tak więc za zasadny należy uznać zarzut, iż przedmiotowe decyzje zostały wydane bez wnikliwej oceny materiału dowodowego, co nakazuje przepis art. 7, art. 77 i art. 107 §3 k.p.a., zatem zaskarżona decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 §1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1270) uchylił zaskarżoną decyzję. Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku oparte zostało na podstawie art. 152 p.p.s.a.
Rozpoznając ponownie sprawę organ wyda rozstrzygnięcie, mając na uwadze wskazaną ocenę prawną.