Uzasadnienie
W dniu 10 maja 2012r. Gmina M., reprezentowana przez Wójta Gminy M., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę zatytułowana jako "odwołanie od decyzji Wojewody z dnia [...] znak: [...]". Strona skarżąca wniosła o orzeczenie o wygaśnięciu mandatu radnego A. P.– na skutek naruszenia przez tą osobę art. 24f ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), w ten sposób, że zbywała ona gminnym jednostkom finansowanym z budżetu gminy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej książki oraz intensyfikowała tą działalność w kolejnych latach.
Tym samym radny prowadził działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia gminnego. Skarżąca Gmina M. zarzuciła organowi naruszenie art. 5, 10, 11, 15, 33, 44 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009r. nr 157, poz. 1240 ze zmianami) w zw. z art. 222 § 2 Kodeksu cywilnego. W skardze wskazano także na nieprawidłową formę rozstrzygnięcia, które zatytułowano jako "opinia".
W odpowiedzi na skargę wskazano, że pismem z dnia 22 marca 2012r. Wójt Gminy M. zwrócił się do Wojewody o wydanie zarządzenia nadzorczego o wygaśnięciu mandatu radnego – A. P., uzasadniając to prowadzeniem przez tą osobę działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminnego oraz brakiem wydania przez Radę Gminy M. stosownej uchwały w tym zakresie. W piśmie z dnia 30 kwietnia 2012r. Wojewoda przedstawił Wójtowi Gminy M. analizę prawną przedstawionego zagadnienia, wskazując na brak podstaw do wydania żądanego rozstrzygnięcia. Pismo to skarżący traktuje jako decyzję odmawiającą wydania żądanego aktu nadzoru, podczas gdy wydanie decyzji administracyjnej odmawiającej podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego w sprawie wygaszenia mandatu radnego, który naruszył obowiązki wynikające z art. 24f ustawy o samorządzie gminnym jest niedopuszczalne. W rezultacie pismo to nie może być przedmiotem skargi na bezczynność organu, wniesionej do sądu administracyjnego.
Jedyną możliwą formą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było pismo informującego o braku podstaw do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego. W konsekwencji żądanie przedstawione w skardze nie mieści się w zakresie działania sądów administracyjnych. Z tego względu organ wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a)(1)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8)(2) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W przypadku wniesienia skargi na akt lub czynności nieobjęte zakresem właściwości sądów administracyjnych Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.
Przedmiotem wniesionej do tut. Sądu skargi Gminy M. jest pismo Wojewody z dnia 30 kwietnia 2012r., w którym poinformowano Wójta Gminy M. o braku podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego Rady Gminy M. – A. P. (w odpowiedzi na pismo Wójta z dnia 22 marca 2012r. zawierające przedmiotowe żądanie). W uzasadnieniu organ nadzoru, przytaczając art. 43 ustawy o samorządzie gminnym, art. 44 i 140 Kodeksu cywilnego, wyjaśnił, że niniejszej sprawie – wbrew zarzutowi Wójta Gminy M. – nie można uznać za wykonywanie działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego działalności polegającej na sprzedaży książek i innych materiałów jednostkom gminnym, ponieważ w zaistniałym stanie faktycznym środki pieniężne jednostek gminnych przeznaczone na ich zakup nie stanowią mienia komunalnego. Ponadto środki te nie pozostają w związku funkcjonalnym z prowadzoną przez radnego działalnością gospodarczą.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że zaskarżone pismo Wojewody z dnia 30 kwietnia 2012r. nie stanowi żadnego z aktów wymienionych w cyt. powyżej art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a., zawierającego zamknięty katalog aktów i czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W przepisie tym jest mowa m. in. o aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej innych niż decyzje i postanowienia wydawane w postępowaniach administracyjnych, jednakże podejmowanych w sprawach indywidualnych i dotyczących uprawnień lub obowiązków skonkretyzowanego adresata. Uprawnienie lub obowiązek, którego akt lub czynność dotyczy powinno być zaś określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że zaskarżone w niniejszej sprawie pismo nie należy do tego rodzaju aktów (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2009r. sygn. akt: II SA/Wa 1534/08, dostępne w internetowej bazie orzeczniczej NSA).
Nie zostało bowiem podjęte w indywidualnej sprawie administracyjnej adresata i nie rodzi dla tego adresata żadnych uprawnień ani nie nakłada żadnych obowiązków określonych w przepisach prawa, stanowiąc jedynie informację o tym, w jaki sposób Wojewoda interpretuje wymienione w tym piśmie przepisy. Podkreślić trzeba, że odmienne stanowisko skarżących w tym zakresie nie może stanowić podstawy do zakwalifikowania pisma Wojewody jako jednego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-8 ustawy p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.