Uzasadnienie
W dniu 31 marca 2016r. J. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na "decyzję" Prezydenta Miasta z dnia 17 marca 2016r. znak: [...], którą odmówiono mu zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu Toyota Yaris nr rej. [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując na brak uprzedniego złożenia przez J. Z. wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2016r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu wezwał J. Z. do złożenia dowodu, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że nie składał "wezwania Urzędu Miasta do uregulowania sprawy", z uwagi na kategoryczną odmowę zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Na wstępie podnieść należy, że Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania z urzędu dopuszczalności skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w pkt 1-5a tego przepisu.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest pismo Prezydenta Miasta z dnia 17 marca 2016r. znak: [...], stanowiące odpowiedź na skierowane do organu pismo skarżącego z dnia 8 marca 2016r., dotyczące zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu Toyota Yaris nr rej. [...].
W uchwale z dnia 4 lutego 2008r. o sygn. akt I OPS 3/07 (opubl. ONSAiwsa 2008r. nr 2, poz.
21) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sprawa tego rodzaju jest sprawą administracyjną załatwianą przez organ w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy P.p.s.a.
Dopuszczalność wniesienia skargi sądowoadministracyjnej na konkretny akt nie przesądza jednak automatycznie o możliwości jej merytorycznego rozpoznania przez Sąd. W odniesieniu do czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy P.p.s.a. warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest uprzednie wezwanie organu, na piśmie, do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z art. 52 § 3 ustawy P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Z przepisu tego wynika, że podstawową przesłanką dopuszczalności skargi, czyli warunkiem prawidłowego i skutecznego zaskarżenia określonego aktu lub czynności do sądu administracyjnego, jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem tejże skargi.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w powyższym przepisie, jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, stanowiącym surogat środka odwoławczego, którego zastosowanie jest niezbędne do uruchomienia sądowej kontroli w tych przypadkach, gdy prawo nie przewiduje zwykłych środków odwoławczych (por. wyrok 7 sędziów NSA z dnia 14 marca 2011r. o sygn. akt I FPS 5/10, zamieszczony na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wyczerpanie tak określonego trybu stanowi zatem przesłankę dopuszczalności skargi.
W rozpoznawanej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi na czynność Prezydenta Miasta z dnia 17 marca 2016r. znak: [...] nie złożył wymaganego prawem wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zakwestionowaną czynnością.
Powyższe oznacza, że przed wniesieniem skargi J. Z. nie wyczerpał trybu określonego w art. 52 § 3 ustawy P.p.s.a. – co przesądza o braku dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie.
Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a.