Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] na podstawie art. 56 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. nr 125 poz. 874 ze zm.), art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1, art. 40 c, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.), art. 61 ust. 1, 2, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) i art. 104 § 1 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedno Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia 28 czerwca 2010 r., nałożył na przedsiębiorcę – A. Sp. Akcyjna – karę pieniężną w kwocie 600 zł, za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy powyżej 40,0 t do 50,0 t.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...]po rozpatrzeniu odwołania Kieleckich Kopalni Surowców Mineralnych S. A., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W datowanej na 1 czerwca 2011 r. skardze na tę decyzję skierowanej do WSA w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, A. S. A. wniosły o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w dniu 24 czerwca 2011 r. przekazał w/w skargę wraz z aktami sprawy i datowaną na dzień 21 czerwca 2011 r. odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie, Główny Inspektor Transportu Drogowego poinformował, że w związku ze zmianą właściwości sądów administracyjnych na podstawie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...](Dz. U. Nr 89/2011 poz. 506), sądem właściwym w niniejszej sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.
W piśmie datowanym na dzień 3 sierpnia 2011 r., które wpłynęło do WSA przed rozprawą wyznaczoną na dzień 19 sierpnia 2011 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego poinformował, że skarga została omyłkowo przekazana do WSA, gdyż sądem właściwym do jej rozpoznania jest WSA w Warszawie. Na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2011 r. pełnomocnik Kieleckich Kopalni Surowców Mineralnych S.A. wniósł jednak o rozpoznanie sprawy przez WSA zgodnie z właściwością, a nie przez WSA w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Właściwość miejscową sądów administracyjnych określa art. 13 § 2 p.p.s.a. według którego, do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości.(art. 13 § 3 p.p.s.a.).
Wykonując tę delegację Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w dniu [...]wydał rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 89/11 poz. 506). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia, rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.2)), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Rozporządzenie to weszło w życie po upływie 30 dni od dnia jego ogłoszenia, tj. w dniu 30 maja 2011 r.
Sprawy objęte tym przekazaniem dotyczą - zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym – nałożenia kar pieniężnych za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym lub przepisów: 1) o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, 1a) o publicznym transporcie zbiorowym;
- 2) o czasie pracy kierowców,
- 3) o odpadach,
- 4) o ochronie zwierząt,
- 5) o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów,
- 6) o bezpieczeństwie żywności i żywienia,
- 7) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych,
- 8) wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych.
Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym).
Jak wynika z treści przytoczonej na wstępie decyzji ego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] oraz z treści utrzymującej ją w mocy zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, sprawa rozpoznana przez te organy administracji nie dotyczyła nałożenia którejkolwiek z kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 ustawy o transporcie drogowym i w załączniku do tej ustawy, ale kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, o jakiej mowa w art. 40c ust. 1 w zw. z art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz w załączniku nr 2 do tej ustawy, l.p. 9 pkt 5 lit. b. Takie kary wymierzane są za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych, które to naruszenie warunków wynikających z przepisów ustawy o drogach publicznych nie mieści się w żadnych z przepisów wymienionych w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, ani też w przepisach tamtej ustawie.
Dlatego rozpoznawanie sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją nie zostało objęte przekazaniem innym niż WSA w Warszawie wojewódzkim sądom administracyjnym, o jakim stanowi rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...]Zgodnie więc z przytoczonym wyżej art. 13 § 2 p.p.s.a., niniejsza sprawa należy do właściwości miejscowej wojewódzkiego sądu administracyjnego, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponieważ organem tym jest Główny Inspektor Transportu Drogowego, który ma siedzibę w Warszawie, sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Zgodnie z art. 59 § 1 zd 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.
Mając powyższe na uwadze WSA, na podstawie przytoczonych przepisów stwierdził swą niewłaściwość miejscową i sprawę przekazał do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie według właściwości.
W nawiązaniu do wniosku pełnomocnika skarżącej spółki o rozpoznanie sprawy przez WSA należy wyjaśnić, że przepisy o właściwości miejscowej mają charakter bezwzględnie obowiązujący, przez co właściwość miejscowa sądu nie zależy od woli strony skarżącej. Twierdzenie pełnomocnika skarżącej spółki natomiast, że właściwy do rozpoznania sprawy jest WSA okazało się niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, co szczegółowo powyżej wyjaśniono.