Uzasadnienie
R. C złożył w dniu 13.VI. 2014 r. formularz urzędowy PPF, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
W złożonym formularzu wnioskodawca podał, że przebywa w areszcie śledczym, nie osiąga żadnych własnych dochodów. Żona skarżącego otrzymuje zasiłek przedemerytalny w wysokości 720 zł miesięcznie. Wnioskodawca nie wykazał innego majątku poza domem wielkości 90 m kw i działką rolna o powierzchni 1,7 ha. Matka, siostra i siostrzenic skarżącego, z którymi prowadził wspólne gospodarstwo domowe utrzymują z rent i wynagrodzenia za pracę, ale wnioskodawca nie zna wysokości ich dochodów.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie, biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową i życiową skarżącego, przede wszystkim osadzenie w areszcie śledczym, brak własnego dochodu oraz brak możliwości swobodnego dysponowania posiadanym majątkiem nieruchomym uznano, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.