Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 8 lipca 2016 r. ustanowiono dla P. S. na jego wniosek radcę prawnego z urzędu w sprawie ze skargi wyżej wymienionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie skierowania na badania lekarskie.
Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców w Kielcach wyznaczyła w dniu 21 lipca 2016 r. pełnomocnikiem skarżącego radcę prawnego P. Z..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 3 listopada 2016r. oddalił skargę P. S. W dniu 4 stycznia 2017 r. wyznaczony radca prawny z urzędu w złożył w imieniu P. S. skargę kasacyjną od wyżej wymienionego wyroku wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając jednocześnie, nie zostały uiszczone w całości ani w żadnej części przez skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym oddalił skargę kasacyjną P. S. Sąd II instancji nie orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W rozpoznawanej sprawie orzeczenie Sądu I instancji oddalające skargę zostało wydane w dniu 3 listopada 2016 r., a skarga kasacyjna została złożona w dniu 4 stycznia 2017 r.
W stosunku do wniosku o przyznanie wynagrodzenia za postępowanie kasacyjne zastosowanie będzie miało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), które zgodnie z § 23 tego rozporządzenia weszło w życie z dniem 2 listopada 2016 r., zwane dalej "rozporządzeniem"
Według § 2 mającego zastosowanie w niniejszej sprawie rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę ustalona zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz
- 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu.
Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w myśl § 3 rozporządzenia, zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części.
Zgodnie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do treści § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia, opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia, opłaty za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynoszą 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi natomiast 240 zł (§ 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia).
Pełnomocnik z urzędu nie wskazał przy tym w niniejszej sprawie okoliczności, wymienionych w § 4 ust. 2 rozporządzenia, mających uzasadniać przyznanie wynagrodzenia przekraczającego kwotę wynikającą z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia i nieprzekraczającą jednocześnie opłaty maksymalnej.
Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów postanowiono przyznać wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynagrodzenie w wysokości 120 zł, podwyższone o stosowną stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania.
W świetle powyższego w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.