Uzasadnienie
Decyzją – rozkazem personalnym z dnia 27 lutego 2020 r. nr 179 Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję – rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] dotyczący określenia dla [...] prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 16 % - na dzień 2 października 2019 r.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 2 października 2019 r. asp. szt. A. B. zwróciła się pisemnym raportem do Komendanta Powiatowego Policji w [...] z prośbą o zaliczenie do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego dotychczas nieudokumentowanego okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców w charakterze domownika w okresie od 19 września 1997 r. do 30 września 2000 r. Do wskazanego raportu wymieniona dołączyła:
- 1) zaświadczenie z dnia 11 grudnia 2018 r. Dyrektora Zespołu Szkół,
- 2) zaświadczenie z dnia 20 grudnia 2018 r. z Urzędu Pracy w [...],
- 3) zaświadczenie Starosty Powiatowego w [...] z dnia 21 grudnia 2018 r.,
- 4) oświadczenie wnioskodawcy o braku dokumentów z dnia 08 stycznia 2019 r.,
- 5) zeznania dwóch świadków z dnia 8 stycznia 2019 r.,
- 6) zaświadczenie z Urzędu Gminy z dnia 18 lutego 2019 r. o zameldowaniu.
W dniu [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym na dzień 2 października 2019 r. określił wnioskodawczyni prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 16%. W dniu 6 grudnia 2019 r., na skutek rozpoznania odwołania A. B., Komendant Wojewódzki Policji, na mocy rozkazu personalnego nr 771 uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z uwagi na brak pełnego materiału dowodowego umożliwiającego merytoryczne podjęcie decyzji.
Po przeprowadzeniu stosownego postępowania administracyjnego rozkazem personalnym nr 3 z dnia 10 stycznia 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] określił A. B. na dzień 2 października 2019 r. prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 16%.
A. B. skierowała do Komendanta Wojewódzkiego Policji odwołanie, wskazując, że nie zgadza się z terminem, na który określono jej prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego w związku z zaliczeniem pracy w gospodarstwie rolnym rodziców.
Organ II instancji ponownie rozpoznał sprawę rozstrzygniętą przez organ I instancji i we wskazanej na wstępie decyzji stwierdził, że odwołanie policjantki nie jest zasadne, a podnoszone przez nią zarzuty nie mogą być uwzględnione, bowiem zaskarżony rozkaz personalny odpowiada prawu. Komendant Wojewódzki Policji podzielił niekwestionowany przez odwołującą pogląd organu I instancji co do tego, że wnioskodawczyni należało zaliczyć do wysługi lat okres pracy w gospodarstwie rolnym rodziców. Wskazał natomiast, że spór w sprawie dotyczył sposobu ustalenia terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Odwołując się do treści art. 105 ust. 2, art. 106 ust. 1, art. 107 ust. 1 ustawy o Policji organ stwierdził, że wszelkie roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem terminu wskazanego w ustawie.
Jest to zasada, od której ustawa nie przewiduje żadnego wyjątku. Bieg terminu przedawnienia może jednak zostać przerwany. Ustawa wymienia dwie enumeratywnie wskazane w tym zakresie okoliczności. Pierwsza dotyczy czynności podejmowanej przez stronę przed kierownikiem właściwej jednostki organizacyjnej. Nie chodzi tu o czynność organu, lecz czynność funkcjonariusza Policji, która zostaje podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia. Druga z wymienionych okoliczności dotyczy uznania roszczenia w takim zakresie, w jakim domagała się tego strona. Oznacza to, że roszczenie o wypłatę należności z tytułu wysługi lat staje się wymagalne co miesiąc w pierwszym dniu roboczym miesiąca, począwszy od pierwszego miesiąca po miesiącu nabycia przez policjanta prawa do zwiększonej stawki dodatku z tytułu wysługi lat, tj. przedłożenia dokumentów potwierdzających okresy zaliczane do wysługi lat i wydania pozytywnej decyzji przez organ Policji uwzględniającej wnioskowany przez policjanta okres do płatnej wysługi lat.
Prawo do zwiększonego wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat powstaje na podstawie decyzji administracyjnej po złożeniu przez policjanta dokumentów potwierdzających okresy zaliczane do wysługi lat. Decyzja ustalająca lub zmieniająca wysługę lat ma konstytutywny charakter, co oznacza, że prawo to nie powstaje ex lege, ale na podstawie decyzji administracyjnej, która wywołuje skutki ex nunc (na przyszłość). Zatem bieg terminu przedawnienia przed dniem złożenia przez policjanta stosownych dokumentów umożliwiających uwzględnienie dotychczas nieudokumentowanego okresu pracy do wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego, nie rozpoczyna się. Nie zostają bowiem w takiej sytuacji przez funkcjonariusza spełnione przesłanki warunkujące powstanie roszczenia o wypłatę różnicy wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Dopiero bowiem fakt złożenia przez policjanta w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr pełnej dokumentacji dotyczącej wysługi lat wobec udokumentowania dodatkowego okresu powoduje, iż funkcjonariusz uzyskuje prawo podmiotowe do procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat i z tym dniem roszczenie policjanta z tego tytułu staje się wymagalne.
Wobec powyższego, ustalenie procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego w przypadku zaliczenia do wysługi lat okresów dotychczas nieudokumentowanych następuje na dzień złożenia dokumentów w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr. Tym samym za początek biegu 3-letniego terminu przedawnienia należy uznać ten dzień, w którym uprawniony występuje z żądaniem spełnienia określonego świadczenia, warunkiem bowiem realizacji świadczenia związanego z zaliczeniem policjantowi okresów do wysługi lat jest złożenie stosownej dokumentacji w tym zakresie.
Nie sposób w ocenie organu odwoławczego zgodzić się z twierdzeniem strony dotyczącym określenia daty wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień 02 października 2016 r. Zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy o Policji roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Upływ terminu przedawnienia jest przesłanką materialnoprawną, która powoduje, że odwołującemu nie przysługuje roszczenie z tytułu prawa do uposażenia, czy innych należności pieniężnych. Termin przedawnienia biegnie od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależała od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie.
A zatem, obowiązek uwzględnienia przepisów o przedawnieniu oznacza, że policjant, który złożył w komórce kadrowej stosowne dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, a nie będzie miał z tego tytułu ustalonego procentowego wzrostu uposażenia (nie zostanie niezwłocznie wydana decyzja o przyznaniu prawa do wzrostu uposażenia w związku z zaliczeniem do wysługi lat okresów wskazanych przez policjanta), będzie mógł mieć w wydanej w przyszłości decyzji określone prawo do procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego, wynikającego z potwierdzonych złożonymi dokumentami okresów, dopiero w dacie wynikającej z trzyletniego terminu przedawnienia roszczeń z tytułu prawa do uposażenia, która to data, wobec upływu ponad 3 lat od złożenia stosownych dokumentów w komórce kadrowej, może być późniejsza niż data, w której niezbędne dokumenty zostały złożone. Nie bez znaczenia pozostaje także okoliczność, że dopiero fakt pozostawania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji w przedmiocie zwiększenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat z uwagi na uwzględnienie dotychczas nieudokumentowanego okresu pracy powoduje, że policjant uzyskuje prawo do świadczenia pieniężnego z tego tytułu.
Uwzględniając treść art. 106 ust. 1 ustawy o Policji zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji organ I instancji trafnie przyjął, że okolicznością uzasadniającą zmianę uposażenia zasadniczego w niniejszej sprawie było złożenie przez policjanta dokumentów potwierdzających okresy wliczane do wysługi lat. Skoro - jak wskazano - jednocześnie ze złożeniem dokumentacji, o której mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., powstaje (staje się wymagalne), roszczenie policjanta o wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, to dzień złożenia dokumentacji oznacza początek biegu terminu przedawnienia w rozumieniu art. 107 ust. 1 ustawy o Policji.
Tym samym brak jest podstaw prawnych, by termin nabycia prawa do procentowego wzrostu uposażenia policjanta z tytułu wysługi lat określić na 3 lata wstecz od dnia złożenia wniosku (z dokumentami) o podwyższenie uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję wniosła A.B. – "w zakresie nieuwzględnienia dyspozycji art. 107 ust. 1 ustawy o Policji". Zarzuciła naruszenie:
- - art. 105 ust. 2 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że uposażenie zasadnicze dla funkcjonariusza Policji po wzroście uposażenia jest płatne miesięcznie, z góry, w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, tj. od przedłożenia dokumentów potwierdzających okresy zaliczane do wysługi lat i wydania pozytywnej decyzji, tj. wydania Rozkazu Personalnego nr 3 Komendanta Powiatowego Policji [...], a następnie utrzymującego go w mocy Rozkazu Personalnego nr 179 Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] i stwierdzenie, że dopiero z tą chwilą policjant miał ustalone prawo do wzrostu uposażenia, a zatem dopiero z chwilą wejścia do obrotu prawnego tego ostatecznego rozkazu personalnego dysponował wymiernym roszczeniem, podczas gdy prawo do żądania różnicy stało się wymagalne na dzień przyjęcia do służby,
- - art. 107 ust. 1 oraz ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że roszczenie funkcjonariusza Policji o wyrównanie uposażenia za okres od 2 października 2016 r. do 2 października 2010 r. jest niewymagalne poprzez stwierdzenie, że bieg terminu przedawnienia przed dniem złożenia przez policjanta stosownych dokumentów umożliwiających uwzględnienie dotychczas nieudokumentowanego okresu pracy do wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego, nie rozpoczął się,
- - § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. poprzez błędne przyjęcie, że prawo do wzrostu uposażenia z tytułu zwiększonej wysługi lat powstaje z datą złożenia przez funkcjonariusza Policji wniosku i wywołuje skutki prawne na przyszłość, a nie na dzień przyjęcia funkcjonariusza Policji do służby,
- - § 5 ust. 4 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepisy o przedawnieniu stosuje się do decyzji realizującej uprawnienie do wypłaty wyższego uposażenia za wysługę lat, podczas gdy literalne brzmienie tego przepisu zakłada stosowanie przepisów o przedawnieniu w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat, a tym samym błędne przyjęcie, że dzień złożenia przez funkcjonariusza Policji dokumentacji zakreśla początek biegu terminu przedawnienia,
- - art. 6 i art. 8 kpa w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej wskutek wydania przez organ decyzji o wyrównaniu uposażenia z uwzględnieniem dyspozycji art. 107 ustawy o Policji w stosunku do innych funkcjonariuszy Policji, znajdujących się w tożsamej sytuacji faktycznej i prawnej, a odmowa takiego wyrównania skarżącej.
Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie rozkazów organów obu instancji - w zakresie nieuwzględnienia dyspozycji art. 107 ust. 1 ustawy o Policji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. W ocenie organu skarga została wniesiona po terminie. Decyzję organu II instancji doręczono bowiem skarżącej w dniu 10 marca 2020 r., zaś skarga A. B. wpłynęła do organu w dniu 10 kwietnia 2020 r. (data prezentaty), podczas gdy termin do jej wniesienia upłynął w dniu 9 kwietnia 2020 r. Z tego powodu organ wniósł o odrzucenie skargi, podtrzymując zarazem (na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd powyższego zapatrywania) swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym rozkazie personalnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy podnieść, że nie zasługuje na uwzględnienie wniosek organu o odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminowi do jej wniesienia. Zaskarżoną decyzję doręczono skarżącej w dniu 10 marca 2020 r. Od dnia 14 marca 2020 r. - zgodnie z treścią § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz.U. z 2020 r. poz. 433) - obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stan zagrożenia epidemicznego. Zgodnie natomiast z art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 maja 2020 r., w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu na ten okres.
Przyjąć zatem należy, że od dnia 14 marca 2020 r. z mocy prawa nastąpiło zawieszenie biegu terminów procesowych (a takim terminem jest termin do wniesienia skargi) w postępowaniach sądowoadministracyjnych. Na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), art. 15 zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. został uchylony. Zmiana ta weszła w życie w dniu 16 maja 2020 r. Jednakże na mocy art. 68 ust. 7 ustawy z dnia 14 maja 2020 r., terminy biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy. Oznacza to, że ustanie przyczyny powodującej zawieszenie biegu terminu nastąpiło dnia 23 maja 2020 r. Wniosek organu o odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminu byłby zatem uzasadniony gdyby brak było powyższych, szczególnych regulacji. Skarżąca nadała bowiem skargę faksem w dniu 9 kwietnia 2010 r., wpłynęła ona do organu jednak dnia następnego (data prezentaty organu), a zatem po upływie 30 dni – licząc od 10 marca 2020 r. Z uwagi jednak na fakt, że od dnia 14 marca 2020 r. bieg terminu do wniesienia skargi uległ zawieszeniu, a w dalszym ciągu biegł dopiero od dnia 24 maja 2020 r., należało uznać, że skarga została wniesiona w terminie. Przy uwzględnieniu przytoczonych regulacji termin do wniesienia skargi upłynął bowiem dopiero z dniem 19 czerwca 2020 r.
Przechodząc do merytorycznej oceny skargi w pierwszej kolejności należy podnieść, że bezspornym jest (przyznały to organy obu instancji na podstawie dokonanych ustaleń), iż w przypadku skarżącej do jej wysługi lat podlegał zaliczeniu okres pracy w gospodarstwie rolnym rodziców. Spornym było natomiast to od jakiej daty doszło do wzrostu uposażenia z uwzględnieniem tej wysługi.
Zdaniem organu odwoławczego prawo do zwiększonego wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat powstaje na podstawie decyzji administracyjnej, po złożeniu przez policjanta dokumentów potwierdzających okresy zaliczane do wysługi lat. Decyzja ustalająca lub zmieniająca wysługę lat ma konstytutywny charakter, co oznacza, że prawo to nie powstaje ex lege, ale na podstawie decyzji administracyjnej, która wywołuje skutki ex nunc (na przyszłość). Zatem, w ocenie organu, bieg terminu przedawnienia przed dniem złożenia przez policjanta stosownych dokumentów umożliwiających uwzględnienie dotychczas nieudokumentowanego okresu pracy do wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego, nie rozpoczyna się.
Stanowiska tego nie można uznać za prawidłowe. Zgodnie z § 5 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie", termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu. Jak wynika z art. 107 ust. 1 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. na datę wydania zaskarżonej decyzji Dz.U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.), dalej jako "ustawa o Policji", roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, zaś bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych przerywa każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia.
Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie powyższych regulacji (por. m.in. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2015 r., sygn. I OSK 1340/13, wyrok NSA z dnia 22 września 2017 r., sygn. I OSK 3106/15, wyrok WSA w Kielcach z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. II SA/Ke 740/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. VIII SA/Wa 78/16), zgodnie z którym istnienie okresów uwzględnianych przy ustalaniu wysługi lat przy przyjęciu policjanta do służby ma charakter obiektywny. O tym, czy policjantowi w decyzji (rozkazie personalnym) wysługa lat zostanie ustalona w sposób prawidłowy oraz czy otrzyma odpowiedni wzrost uposażenia zasadniczego decyduje jedynie udokumentowanie okresów zaliczanych do wysługi lat. Zaniechanie przez policjanta udokumentowania okresów zaliczanych do wysługi lat powoduje, że jego uposażenie zasadnicze jest ustalane w wysokości niższej niż mogłoby być ustalone, gdyby w dniu przyjęcia do służby prawidłowo udokumentował okresy zaliczane do wysługi lat.
Nie oznacza to jednak, że policjant traci prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu zgodnej z rzeczywistym stanem rzeczy, albo przynajmniej na nowo udokumentowanej, wysługi lat za cały okres od rozpoczęcia służby w Policji do dnia złożenia wniosku o zmianę wysługi lat. Przepisy § 5 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia przewidują, że również w razie zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów, wysługę lat ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, natomiast termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia określa się z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu. Oznacza to, że oprócz art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, określającego 3 letni termin przedawnienia, należy także uwzględniać art. 107 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, regulujący kwestię przerwania biegu przedawnienia. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że dzień złożenia przez policjanta udokumentowanego wniosku o zmianę wysługi lat w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr (tak jak wymaga tego przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia) przerywa bieg przedawnienia roszczenia o wypłatę różnicy między uposażeniem zasadniczym w wysokości uwzględniającej wzrost z tytułu nowo udokumentowanego okresu wysługi lat, a uposażeniem zasadniczym w wysokości dotychczasowej.
W konsekwencji policjant traci prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu na nowo udokumentowanej wysługi lat jedynie za okres objęty przedawnieniem. Natomiast podjęcie przez policjanta czynności przerywającej bieg terminu przedawnienia skutkuje tym, że zachowuje on prawo do odpowiednio powiększonego uposażenia za trzyletni nieprzedawniony okres. Powyższe rozważania upoważniają do stwierdzenia, że policjant nabywa prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z momentem osiągnięcia odpowiedniej wysługi lat uwzględniającej wysługę liczoną na dzień przyjęcia do służby. W przypadku, gdy już w dacie przyjęcia do służby legitymuje się on wymaganą wysługą lat, to już z tym dniem nabywa przedmiotowe uprawnienie. Oznacza to, że uprawnienie do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat jest nabywane z mocy prawa. Złożenie przez policjanta wymaganych dokumentów i wydanie decyzji (rozkazu personalnego) ma charakter potwierdzający istniejące już uprzednio uprawnienie.
Wydana w tym przedmiocie decyzja (rozkaz personalny) ma zatem charakter deklaratoryjny. W konsekwencji fakt, że policjant składa dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi później niż w dacie przyjęcia do służby, tak jak miało to miejsce w tej sprawie, skutkuje tylko tym, że jego roszczenie za okres dłuższy niż 3 lata wstecz przedawnia się.
W świetle powyższych rozważań należało uznać, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji, zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Organy błędnie przyjęły bowiem, że wzrost uposażenia z tytułu nowo udokumentowanej wysługi lat powstał dopiero z chwilą złożenia wniosku przez skarżącą wraz z dokumentami potwierdzającymi okresy wliczane do wysługi lat i że od tej daty rozpoczął bieg termin przedawnienia roszczenia. Złożony wniosek przerywał bieg 3-letniego przedawnienia uprawnienia, które już uprzednio istniało.
Mając powyższe na uwadze zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Ponownie orzekając w sprawie organ winien uwzględnić wyżej przedstawioną wykładnię prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnia także, że sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, albowiem zarówno skarżąca jak i organ wyrazili zgodę na taki tryb rozpoznania sprawy.