Uzasadnienie
M. S. złożył formularz PPF, wnosząc o zwolnienie od koszów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.
Ze złożonego formularza i dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że wnioskodawca jest niepełnosprawnym w stopniu umiarkowanym, bezrobotnym zarejestrowanym w urzędzie pracy, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z zasiłku stałego z pomocy społecznej w wysokości 604 zł netto miesięcznie Skarżący nie wykazał żadnego majątku, podał następujące stałe wydatki miesięczne: wyżywienie – 500 zł, odzież – 10 zł, środki czystości – 50 zł, leki – 50 zł. Wnioskodawca jest zadłużony z tytułu alimentów na dzieci.
Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 poz. 718), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie, biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową i życiową wnioskodawcy, w tym: niepełnosprawność, bezrobocie, niski dochód z pomocy społecznej, zadłużenie alimentacyjne i brak majątku, uznano, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.