Uzasadnienie
M. J. złożył w dniu 17.VI.2013 r. formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami.
Wnioskodawca podał w formularzu, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną, dwiema córkami w wieku 15 i 21 lat oraz rocznym wnukiem. Skarżący oświadczył, że prowadzi własną działalność gospodarczą, w związku z kryzysem na rynku pracy został zmuszony zwolnić 12 pracowników, ma trudności z utrzymaniem firmy, wykazał miesięczny dochód w wysokości1800 zł. Jego żona pobiera wynagrodzenie za pracę w wysokości 1600 zł, starsza córka odbywa staż absolwencki, otrzymuje z tego tytułu świadczenie pieniężne w wysokości około 850 zł miesięcznie. Skarżący wykazał własność domu wielkości 140 m², działki o powierzchni 44 ary z budynkiem socjalnym i działki o powierzchni 9 arów z budynkiem do remontu. Wnioskodawca oświadczył, że ponosi wszystkie koszty utrzymania mieszkania, sam opał kosztuje go 5000 zł. Ponadto opłaca córce czesne za studia. W piśmie z dnia 4.VI.2013 r. skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych "ze względu na poniesione już koszty pism adwokackich na kolejne odwołania w tej sprawie."
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie wniosek o zwolnienie od kosztów podlega oddaleniu. Wnioskodawca nie wykazał w sposób przekonujący, że nie stać go na poniesienie kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący wraz z żoną uzyskują stałe dochody z wynagrodzenia za pracę i działalności gospodarczej, starsza córka otrzymuje świadczenie z tytułu odbywania stażu absolwenckiego. Umożliwia to planowanie wydatków. Ponadto wnioskodawca jest właścicielem dwóch nieruchomości, stać go na opłacanie studiów pełnoletniej córki i korzystanie z usług adwokata z wyboru w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Wydatki te nie należą do kosztów utrzymania koniecznego. W świetle powyższych okoliczności nie można uznać skarżącego go za osobę ubogą, wymagającą pomocy państwa w postaci zwolnienia od kosztów sądowych.
Uznano zatem, że przy racjonalnym gospodarowaniu osiąganymi dochodami i posiadanym majątkiem wnioskodawca będzie w stanie, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, uiścić wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł i ponieść inne ewentualne koszty na późniejszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, które nie przekroczą jednorazowo kwoty 100 zł.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7, art. 245 § 1 i 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.