Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę D. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
Postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 31 grudnia 2014 r. ustanowiono dla skarżącej na jej wniosek radcę prawnego z urzędu
Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w Kielcach wyznaczyła w dniu 2 lutego 2015 r. pełnomocnikiem D.P. radcę prawnego D. K. W dniu 26 lutego 2015 r. wyznaczony radca prawny z urzędu złożyła w imieniu skarżącej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a w dniu 25 marca 2015r. skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.
Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej.
W dniu 16 lutego 2017 r. pełnomocnik z urzędu na pisemny wniosek D. P. cofnęła skargę kasacyjną. Jednocześnie podtrzymała zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 lutego 2017 r. umorzył postępowanie kasacyjne. Sąd II instancji nie orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku radców prawnych regulacje powyższe znajdują się w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490), zwanego dalej "rozporządzeniem". Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem przepisu przejściowego - § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje stosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Według § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4 tego rozporządzenia oraz
- 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Stosownie do treści § 14 ust 2 pkt 2 lit. b w zw. z pkt 1 lit. c cytowanego rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji, wynosi 180 zł. Należną opłatę za te czynności Sąd podwyższa przy tym o stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie ustalono wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 221,40 zł, w tym VAT 41,40 zł. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust 2 pkt 2 lit. b cytowanego rozporządzenia postanowiono jak w sentencji.