Uzasadnienie
J. S. złożył w dniu 8.VI.2013 r. formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji w przedmiocie płatności ONW na rok 2009.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną, porusza się na wózku inwalidzkim i prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Oboje utrzymują się z dwóch emerytur w wysokości 1080 zł i 690 zł miesięcznie. Skarżący nie wykazał żadnego majątku poza mieszkaniem wielkości 40 m² z prawem dożywocia i działką rolną o powierzchni 1,20 ha. Wnioskodawca wykazał następujące wydatki miesięczne: spłata pożyczki zaciągniętej na rehabilitację - 200 zł, dojazdy skarżącego i żony na rehabilitację - 600 zł, koszty utrzymania mieszkania i zakup leków – 400 zł.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika prawnego przez stronę dochodzącą swych roszczeń.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację życiową i majątkową wnioskodawcy, przede wszystkim niski dochód na dwie dorosłe niepełnosprawne osoby, brak majątku poza małym gospodarstwem rolnym i wydatki na rehabilitację i zakup leków, uznano, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem jego wniosek o prawo pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 1 i 2, oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.