Uzasadnienie
D. B. złożył formularz urzędowy PPF, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.
W złożonym formularzu wnioskodawca podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i dwoma synami – siedemnastoletnim i czteroletnim. Z treści wniosku i akt administracyjnych wynika, ze skarżący jest osobą niepełnosprawną, cierpi na stwardnienie rozsiane, ma problemy z poruszaniem się, koordynacją ruchową i wymową. Wnioskodawca pobiera rentę w wysokości 940 zł netto i zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł miesięcznie. Jego żona prowadzi działalność gospodarczą, która przynosi miesięczny dochód w wysokości 600 zł, ponadto otrzymują na dwoje dzieci świadczenia wychowawcze i rodzinne w łącznej wynagrodzenia 1219 zł miesięcznie. Skarżący nie wykazał żadnego majątku. Wnioskodawca podał następujące stałe wydatki miesięcznie: 300 zł leczenie, 677 zł – rata pożyczki. Skarżący ponosi również koszty rehabilitacji.
Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie kosztów sądowych i ustanowienie adwokata przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie jakichkolwiek kosztów postępowania. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację życiową i majątkową wnioskodawcy, przede wszystkim niepełnosprawność utrudniającą samodzielne występowanie przed sądem, dochód wystarczający jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych czteroosobowej rodziny, w tym pokrycie wydatków na leczenie i rehabilitację oraz brak majątku, uznano, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w całości zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.