Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Kolegium Odwoławcze w wyniku rozpatrzenia odwołania P.B., uchyliło zaskarżoną decyzję Dyrektora Z.T.M z dnia [...] w sprawie cofnięcia zezwolenia numer [...] z dnia [...]., wydanego przez Marszałka Województwa P.B. na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej K - S. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że zaskarżoną decyzję w I-szej instancji wydał organ niewłaściwy, którym w tym przypadku jest Prezydent Miasta.
Skargi na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli: Dyrektor Z.T.M. oraz Prezydent Miasta, zarzucając naruszenie art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Skarżący zanegowali wyrażony w uzasadnieniu decyzji organu II instancji pogląd, iż w sprawie orzekał organ niewłaściwy i podnieśli, że Kolegium Odwoławcze błędnie przyjęło, iż Rada Miejska nie miała możliwości prawnych przekazania Dyrektorowi Z.T.M. upoważnienia do wydawania zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych w komunikacji miejskiej.
Dyrektor Z.T.M. podniósł ponadto w swojej skardze, że ma interes prawny w jej wniesieniu, ponieważ KO zakwestionowało jego uprawnienie do wydawania zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym w komunikacji miejskiej w K. Drugi skarżący, Prezydent Miasta uzasadnił swój interes prawny tym, że na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy o transporcie drogowym jest organem upoważnionym do wydawania zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej i był inicjatorem podjęcia przez Radę Miasta uchwały nr [...], a to na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 1 o samorządzie gminnym.
W odpowiedzi na skargę Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji a nadto podnosząc, że obaj skarżący są organami I-szej instancji: Dyrektor Z.T.M. wydał rozstrzygnięcie w sprawie, natomiast Prezydent Miasta powinien był ją rozstrzygać, w związku z czym otrzymał zaskarżoną decyzję do wiadomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona przez podmioty uprawnione w rozumieniu art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy).
Stosownie do powołanego wyżej przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Dyrektor Z.T.M. wydał decyzję w I-szej instancji, co tym samym wyłącza możliwość zaskarżenia przez niego do sądu rozstrzygnięcia organu odwoławczego orzekającego w przedmiocie podjętej przez niego decyzji. Orzekając w I instancji Dyrektor Z.T.M. nie działa bowiem jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Istnienie interesu prawnego jest zaś stosownie do art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a, warunkiem niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. także postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2002 r., LEX nr 76118).
Podobnie, brak jest interesu prawnego drugiemu ze skarżących - Prezydentowi Miasta, który - jak sam podkreślił w skardze - występuje tu jako organ administracji publicznej upoważniony do wydawania zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że Prezydent nie był stroną postępowania jakie toczyło się w sprawie przed organami obu instancji.
Okoliczności, na jakie wskazuje ten skarżący w uzasadnieniu swojej skargi nie wskazują także na istnienie po jego stronie interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., który uprawniałby do zaskarżenia decyzji wydanej przez Kolegium Odwoławcze. Nie odmawiając Prezydentowi zainteresowania wynikiem sprawy i rozstrzygnięciem kwestii właściwości organu podnieść należy, że ma ono charakter jedynie interesu faktycznego, a nie prawnego. W doktrynie i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się bowiem, że źródło interesu prawnego tkwi najczęściej w przepisach prawa materialnego, które stwarzają dla podmiotu wnoszącego skargę uprawnienie do żądania od organu administracji publicznej realizacji jego praw i obowiązków (por. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 129-132).
W świetle takiego rozumienia interesu prawnego okoliczności, na które wskazuje Prezydent Miasta nie dają podstaw do przyjęcia, że jest on uprawniony do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Skoro bowiem sam jest organem administracji publicznej i wniósł skargę występując w takiej właśnie roli, to mając na uwadze poczynione już wyżej uwagi, nie można mówić o tym, aby sprawa dotyczyła jego interesu prawnego.
Tym samym, obie skargi podlegać musiały odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy o p.p.s.a.