Uzasadnienie
A. M. złożyła w dniu 23 lipca 2018 r. formularz urzędowy PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie postępowania rozgraniczeniowego.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni ma 66 lat, prowadzi gospodarstwo wspólnie z niepełnosprawnym dorosłym, dla którego jest opiekunem prawnym. Skarżąca pobiera emeryturę w wysokości 1421,11 zł, jej syn otrzymuje zasiłek stały w wysokości 481 zł i zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł netto miesięcznie. Wnioskodawczyni nie wykazała innego majątku poza mieszkaniem własnościowym wielkości 70,17 m kw o wartości około 200 tysięcy złotych i działką budowlaną o powierzchni 2200 m kw o wartości 200 tysięcy złotych. Skarżąca podała następujące stałe wydatki: spłata pożyczki - 775 zł, opłata za mieszkanie - 595 zł, kwartalnie: 99 zł na PZU Życie i 132 zł tytułem podatku od nieruchomości i raz na 2 miesiące 60 zł opłaty za prąd. Oświadczyła, że pożyczyła 100 zł aby uiścić wpis sądowy od skargi.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 poz. 1302), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie, biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową i życiową wnioskodawczyni: przede wszystkim dochód z emerytury i zasiłków z pomocy społecznej wystarczający jedynie na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych jej samej i niepełnosprawnego syna, zadłużenie oraz brak majątku poza mieszkaniem i działką, uznano, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania oprócz kwoty 100 zł już uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi. Zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. Przyznane prawo pomocy nie działa z mocą wsteczną i nie obejmuje zwrotu kwoty 100 zł uiszczonej w dniu 18 lipca 2018 r. tytułem wpisu sądowego od skargi, a więc przed datą złożenia formularza PPF.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.