Uzasadnienie
Rada Gminy Nowa Słupia uchwałą Nr XXV/53/13 z dnia 24 września 2013 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz zmiany Uchwały Nr XV1/58/12 Rady Gminy Nowa Słupia z dnia 28 września 2012 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych w granicach Gminy Nowa Słupia, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 153 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260), po zasięgnięciu opinii Zarządu Powiatu Kieleckiego uchwaliła, że:
§ 1. Zalicza się do kategorii dróg gminnych między innymi następujące drogi:
- 3. Nowa Słupia ul. Łazy na działce Nr 1843, dł. 430 mb,
- 4. Nowa Słupia ul. Łazy na działce Nr 1845, dł. 420 mb,
- 5. Nowa Słupia ul. Łazy na działce Nr 1835, dł. 420 mb, § 2.
- 1. Zmienia się Uchwałę Nr XVl/58/12 Rady Gminy Nowa Słupia z dnia 28 września 2012 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych w granicach Gminy Nowa Słupia w ten sposób, że w Załączniku Nr 1 do tej uchwały dodaje się po punkcie 37 punkty 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48.
Załącznik Nr 1 do uchwały stanowił, że zalicza się do ewidencji dróg gminnych między innymi drogi:
- 40. Nowa Słupia ul. Łazy na działce Nr 1843, dł. 430 mb,
- 41. Nowa Słupia ul. Łazy na działce Nr 1845, dł. 420 mb.
- 42. Nowa Słupia ul. Łazy na działce Nr 1835, dł. 420 mb.
Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, domagając się stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej zapisów § 1 ust. 3, 4, 5 oraz § 2 ust. 1 w części dotyczącej dodania punktów 40, 41, 42 oraz w zakresie treści tych punktów wymienionych w załączniku nr 1 do uchwały, wniósł Wojewoda Świętokrzyski. Wskazanym zapisom Wojewoda zarzucił naruszenie w sposób istotny art. 7 ust. 1 w związku z art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych z powodu nieposiadania tytułu własności przez gminę do wszystkich działek, przez które przebiega ulica Łazy w Nowej Słupi zaliczona do kategorii drogi gminnej oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu autor skargi podał, że do Wojewody Świętokrzyskiego jako organu nadzoru wpłynęło pismo z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej uchwały, z tego powodu, że gmina nie dysponuje tytułem własności wszystkich działek, na której zlokalizowana jest droga pod nazwą Łazy w Nowej Słupi. Jak wynika z ustaleń i wyjaśnień poczynionych przez organ nadzoru, Burmistrz Gminy Nowa Słupia potwierdził, że stan prawny działki o nr ewidencyjnym 1843, obręb 0010 Nowa Słupia nie jest uregulowany, a Gmina nie posiada dokumentu potwierdzającego jej własność.
Wnoszący skargę podniósł, że droga, zlokalizowana na nieruchomości, która nie jest własnością gminy nie może być drogą gminną i dlatego nie może być zaliczona do kategorii dróg gminnych. Z tego względu uchwała, która zalicza do dróg gminnych drogę, zlokalizowaną na nieruchomości, która nie jest własnością gminy, narusza w sposób istotny art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Nowej Słupi wniosła o jej uwzględnienie i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Organ zgodził się z zarzutem, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych. Uchwała ta zalicza bowiem do dróg gminnych drogi zlokalizowane na nieruchomościach stanowiących działki gruntu o numerach ewidencyjnych 1843, 1845 i 1835 obręb Nowa Słupia, które nie posiadają uregulowanego stanu prawnego, a zatem nie stanowią własności Gminy Nowa Słupia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna, gdyż zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa materialnego powodującym konieczność stwierdzenia jej nieważności.
Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2019 r. poz. 506), na podstawie upoważnień ustawowych, gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy. Z kolei art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2068), daje radzie gminy uprawnienie do zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych. Zaliczenie to następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Jednak konieczną przesłanką do skutecznego podjęcia przez radę gminy uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych jest legitymowanie się przez gminę prawem własności do gruntów, po których droga taka przebiega. Powyższe stwierdzenie wynika wprost z art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych, w świetle którego drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy.
Należy podkreślić, że taki stan rzeczy, który nie był kwestionowany zarówno przez stronę skarżącą jak i organ, ugruntowany jest w orzecznictwie sądowym. Potwierdza to przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2016 r., sygn. I OSK 179/16, (dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym Sąd stwierdził, że droga, która nie jest własnością gminy, nie może być zaliczona do dróg gminnych. Uchwała o zaliczeniu drogi do kategorii dróg publicznych powinna być poprzedzona czynnościami zmierzającymi do przejęcia własności drogi przez podmiot publicznoprawny.
Nie było w sprawie kwestionowane, że działki nr 1843, 1845, 1835 znajdujące się w Nowej Słupi odpowiadające części ulicy Łazy, mają nieuregulowany stan prawny, a więc drogi, które są zlokalizowana na tych działkach, jako nie będące własnością gminy, nie mogły zostać zaliczone do kategorii dróg gminnych. W konsekwencji omawiana uchwała w zaskarżonej części narusza w sposób istotny art. 7 ust. 1 w związku z art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych.
Wobec powyższego Sąd zobligowany był do stwierdzenia nieważności części zaskarżonej uchwały w zakresie opisanym w punkcie pierwszym sentencji wyroku, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).
O kosztach postępowania, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł, rozstrzygnięto na wniosek skarżącego Wojewody stosownie do art. 200 tej ustawy i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).