Uzasadnienie
J.G. złożyła formularz PPF, wnosząc o ustanowienie adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku celowego.
Ze złożonego wniosku i dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że wnioskodawczyni mieszka w mieszkaniu komunalnym z matką, córką i 3 wnucząt, ale prowadzi odrębne od nich gospodarstwo domowe. Skarżąca jest osobą niepełnosprawną, cierpi na choroby kręgosłupa, endokrynologiczne i kardiologiczne, wymaga diety bezmlecznej. Wnioskodawczyni utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości 529 zł miesięcznie, ponadto zostały jej przyznane zasiłki celowe. Skarżąca nie wykazała żadnego majątku.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od kosztów sądowych w całości lub w części przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży jednak obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika przez stronę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
Biorąc pod uwagę trudną sytuację życiową i majątkową wnioskodawczyni, w tym niepełnosprawność, długotrwałe choroby, korzystanie z pomocy społecznej, brak własnego majątku, uznano, że nie jest ona w stanie ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie kosztów ustanowienia adwokata z wyboru, a zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie częściowym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.