Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcachz 22 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 463/13

Uzasadnienie

M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę o uchylenie taryf cenowych za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków stosowanych w 2013r. przez Zakład Usług Komunalnych w P. (ZUK) podnosząc, że zostały one ustalone z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący jest mieszkańcem gminy P. i korzysta z usług ZUK. Rada Gminy w P. na sesji w dniu 3 grudnia 2012r. nie zatwierdziła taryf, jak również nie podjęto uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, co jest niezgodne z art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Ponadto wniosek ZUK o zatwierdzenie taryf zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków nie spełniał wymogów formalnych, naruszając § 19 ust. 3 pkt 1, 3, 4h rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz.U. Nr 127, poz. 886). Skarżący zarzucił nieuzasadnione i nadmierne naliczanie cen.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 czerwca 2013r. M. K. został wezwany do:

1. a) wskazania zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności,
2. b) oznaczenia organu którego działania, bezczynności lub przewlekłego postępowania skarga dotyczy,
3. c) określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w zakresie określonym w pkt a nie podał innych okoliczności, niż podniesionych w pierwotnej skardze. W zakresie pkt b wskazał Radę Gminy, zaś w pkt c wskazał art. 24 pkt 8 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Na wezwanie o nadesłanie odpowiedzi na skargę wraz z dokumentacją, Wójt Gminy P. przesłał wyciąg z protokołu sesji Rady Gminy z dnia 3 grudnia 2012 r., projekt uchwały oraz taryfy cenowe za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków za 2013r.

Na rozprawie sądowej w dniu 22 sierpnia 2013r. skarżący podtrzymał stanowisko, że skarga dotyczy taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, która jego zdaniem jest za wysoka. Stwierdził, że samej uchwały nie może zaskarżyć, ponieważ takiej nie podjęto.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn formalnych.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270), zwanej dalej jako p.p.s.a., ustawa ta normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych.

Sądy administracyjne, stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3).

Taryfa oznacza zestawienie ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania (art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków Dz.U. z 2006r. Nr 123, poz. 858 ze zm.). Procedurę zatwierdzania taryf oraz zasady rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków regulują przepisy art. 24 – 27 zawarte w rozdziale 5 powołanej wyżej ustawy. Wejście taryfy w życie następuje w wyniku podjęcia przez radę gminy uchwały o zatwierdzeniu taryfy (ust. 5 art. 24). Jednak ustawa przewiduje także wejście w życie zweryfikowanych przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) taryf, nawet w sytuacji, gdy rada gminy nie podejmie uchwały o zatwierdzeniu taryf. Zgodnie bowiem z treścią art. 24 ust. 8 w tych ostatnich okolicznościach, taryfy wchodzą w życie po upływie 70 dni od dnia złożenia wniosku o zatwierdzenie taryf.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r., dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie pisemnej umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług. Do zakupu wody lub wprowadzania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ścieków do urządzeń kanalizacyjnych niebędących w jego posiadaniu stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego (1a art. 6).

W niniejszej sprawie skarżący złożył skargę na taryfy cenowe za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków stosowane w 2013r. przez Zakład Usług Komunalnych w P. przyznając, że w tym zakresie rada gminy nie podjęła ani uchwały o zatwierdzeniu taryfy, ani uchwały o odmowie ich zatwierdzenia.

Skoro zatem rada gminy nie podjęła żadnego aktu o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., jak również same taryfy nie należą do żadnej z pozostałych kategorii spraw przewidzianych w tym przepisie, Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wniesioną przez M. K. skargę, odrzucił.

Należy zauważyć, że ochronę odbiorców usług zapewnia kontrola sprawowana przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta stosownie do przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2007r. Nr 50, poz. 331). Przyczynami wszczynania postępowań pod zarzutem nadużywania pozycji dominującej na rynku są m.inn. stawki cen i opłat przewidziane w taryfach, czyli praktyki cenowe.