Uzasadnienie
I. G. i T. G. złożyli w dniu 6 sierpnia 2010 r. na formularzach PPF wnioski o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie warunków zabudowy.
Ze złożonych formularzy wynika, że wnioskodawcy prowadzą gospodarstwo domowe wspólnie z dwojgiem dorosłych dzieci. Czteroosobowa rodzina osiąga miesięczny dochód w wysokości 3118 zł brutto (2566 zł netto). Skarżąca pobiera emeryturę w wysokości 1166 zł brutto (988 zł netto), a jej mąż zasiłek przedemerytalny w wysokości 1012 zł brutto (863 zł netto). Syn skarżących pracuje na pół etatu, zarabia 940 zł brutto (715 zł netto) i studiuje na Politechnice w trybie niestacjonarnym, rodzice wspierają go finansowo. Czesne za studia wynosi 4 x 725 zł rocznie. Córka studiuje stacjonarnie w K. i rodzice pokrywają jej wydatki związane ze studiami, dojazdami, osobistymi potrzebami w wysokości 500 zł miesięcznie. Opłaty związane za wodę, telefon, wywóz nieczystości oraz raty kredytu za lodówkę i panele wynoszą łącznie 450 zł miesięcznie.
Skarżący płacą rachunki za prąd i gaz w wysokości 280 zł miesięcznie, na jedzenie wydają 900 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni wydaje na leki 100-150 zł miesięcznie, a wnioskodawca 50-100 zł miesięcznie. Skarżący są właścicielami domu wielkości 100 m kw na działce o powierzchni 0,09 ha w miejscowości P. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ubiegający się o przyznanie prawa pomocy winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej sytuację życiową i majątkową wnioskodawców, przede wszystkim dochód wystarczający jedynie na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych czworga dorosłych osób, w tym wydatki na zakup leków oraz posiadanie jedynie domu z niewielką działką, uznano, że nie są oni w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i dzieci, a zatem ich wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.