Uzasadnienie
K. J. złożył w dniu 3.VIII.2011 r. formularz urzędowy PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego. Ze złożonego formularza oraz dołączonego do akt sprawy oświadczenia majątkowego radnego gminy za rok 2010 wynika następujący stan faktyczny:
Wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe razem z żoną i dwoma dorosłymi synami. Skarżący pobiera emeryturę w wysokości 2481 zł netto, dietę radnego w wysokości 550 zł i prowizje sołtysa od pobierania podatku w wysokości 553 zł miesięcznie. Żona wnioskodawcy otrzymuje rentę w wysokości 560 zł miesięcznie, starszy niepełnosprawny syn pobiera rentę inwalidzką w wysokości 580 zł netto miesięcznie, która jest przeznacza na zakup leków i opatrunków. Młodszy syn jest bezrobotnym bez prawa do zasiłku. Wnioskodawca wykazał współwłasność z żoną domu wielkości 100 m² i budynku gospodarczego na działce o powierzchni 1400 m². Do kwietnia 2011 r. skarżący dzierżawił od Gminy działkę rolną o powierzchni 0,37 ha. Wnioskodawca oświadczył, że osiągany dochód jest przeznaczany na zakup wyżywienia, leków i opłaty za media.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym, między innymi, zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części, przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ubiegający się o przyznanie prawa pomocy winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. W orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, że strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki majątkowe, w szczególności posiada stały miesięczny dochód przewyższający ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę.
W rozpatrywanej sprawie wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych podlega oddaleniu. Wnioskodawca i członkowie rodziny pozostający we wspólnym z nim gospodarstwie domowym osiągają stałe dochody z różnych źródeł i łącznie dysponują kwotą około 4000 zł miesięcznie. Skarżący nie podał wysokości wydatków na wyżywienie, zakup leków, opłat za media we własnym domu na wsi. Nie wskazał też żadnych faktów, z których by wynikało, że dwudziestosiedmioletni syn nie jest w stanie podjąć stałej lub dorywczej pracy zarobkowej, zwłaszcza w okresie letnim w gminie, w której prowadzone są uprawy rolne i sadownicze.
W świetle tych okoliczności nie można stwierdzić, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Uznano, że skarżący (wieloletni sołtys, radny) ma możliwość, przy racjonalnym gospodarowaniu stałym dochodem i posiadanym majątkiem, zgromadzić środki finansowe niezbędne do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 300 zł i poniesienia innych ewentualnych kosztów na późniejszym etapie postępowania sądowego.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.