Uzasadnienie
W. W. złożył w dniu 24.VI.2013 r. formularz PPF wnosząc o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego
Wnioskodawca podał w formularzu, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną, utrzymują się z dwóch emerytur w wysokości 3300 zł i 1650 zł – w sumie 4950 zł netto miesięcznie. Skarżący wykazał współwłasność domu wielkości 90 m², mieszkania wielkości 47 m², działki rolnej o powierzchni 10,5 ha, budynków gospodarczych i inwentarskich oraz oszczędności w wysokości 170.000 zł.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie wniosek o zwolnienie od kosztów podlega oddaleniu. Wnioskodawca nie wykazał w sposób przekonujący, że nie stać go na poniesienie kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i żony. Skarżący wraz z żoną uzyskują stałe, dość wysokie dochody z dwóch emerytur, co umożliwia planowanie wydatków, posiadają mieszkanie w Kielcach, gospodarstwo rolne w gminie Secemin oraz zasoby pieniężne znacznie przewyższające koszty sądowe w niniejszej sprawie. W świetle powyższych okoliczności nie można uznać skarżącego go za osobę ubogą, wymagającą pomocy państwa w postaci zwolnienia od kosztów sądowych.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7, art. 245 § 1 i 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.