Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę R. F. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia.
R. F. wniósł skargę kasacyjną od wyżej wymienionego wyroku, do której dołączył formularz urzędowy PPF, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i dwojgiem dorosłych dzieci. Skarżący wykazał udział wielkości ½ we współwłasności domu wielkości 160 m² i własność działki rekreacyjnej o powierzchni 1200 m². Za akt administracyjnych wynika, że w stosunku do budynku mieszkalnego został wydany nakaz wykonania robót budowlanych w celu usunięcia nieprawidłowości w funkcjonowaniu kominów, obecnie jest prowadzone administracyjne postępowanie egzekucyjne. Wnioskodawca podał, że osiąga z działalności gospodarczej roczny dochód w wysokości około 30000 zł - 40000 zł. Oświadczył, że obecnie jest w trakcie regulowania zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i urzędu skarbowego. Córka i żona wnioskodawcy również prowadzą własne działalności gospodarcze. Skarżący stwierdził, że nie zna wysokości ich dochodów, ale oświadczył, że są one niewielkie. Syn studiuje i nie osiąga żadnego dochodu.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ubiegający się o prawo pomocy winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.
W rozpatrywanej sprawie przy ocenie sytuacji majątkowej skarżącego wzięto pod uwagę, przede wszystkim niepewny dochód z działalności gospodarczej osiągany przez wnioskodawcę i członków jego rodziny, brak majątku poza nieruchomościami nieprzynoszącymi zysku, a wymagającymi nakładów finansowych, zadłużenie wobec ZUS i urzędu skarbowego oraz dotychczas poniesione wydatki tytułem wpisu sądowego od skargi i opłaty kancelaryjnej za doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem. W świetle powyższych okoliczności uznano, że nie skarżący nie jest w stanie, ponieść kolejnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.