Uzasadnienie
M. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Podała, że przed uzyskaniem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego była zarejestrowana w urzędzie pracy jako bezrobotna, co oznacza, że była zdolna i gotowa do podjęcia pracy w pełnym wymiarze. Z kolei teraz nie podejmuje pracy z powodu sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawną matką, co też jest formą rezygnacji z pracy. Gdyby bowiem nie konieczność sprawowania opieki mogłaby się zarejestrować w urzędzie pracy i podjąć każdą zaproponowaną jej pracę.
Jak wynika z akt administracyjnych M. K. w dniu 11 lipca 2013 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia stwierdzając, że M. K. nie zrezygnowała z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki.
W wyniku rozpatrzenia złożonego przez M. K. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy, cytując art. 16a ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.) dalej "ustawa o świadczeniach rodzinnych" wskazał, że wnioskodawczyni nie może zostać zaliczona do osób rezygnujących z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką, ponieważ nigdy nie pracowała.
Od tej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.
Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2014r., sygn. akt II SA/Ke 1100/13 tut. Sąd zawiesił postępowanie sądowe, wskazując że odpowiedź Trybunału Konstytucyjnego (w sprawie o sygn. akt P 1/14) na pytanie prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie o sygn. akt II SA/Po 1026/13 (dotyczące tego, czy przepis art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych jest zgodny z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
Pismem z dnia 13 czerwca 2014r. M. K. cofnęła złożoną w niniejszej sprawie skargę, wskazując że w obecnym stanie prawnym przysługuje jej zasiłek dla opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej.
Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014r. sygn. akt II SA/Ke 1100/13 tut. Sąd podjął zawieszone postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że w przedmiotowej sprawie cofnięcie skargi było w świetle art. 60 ustawy P.p.s.a. dopuszczalne i skuteczne.
Stosownie zatem do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a. postępowanie sądowe podlegało umorzeniu.