Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18 kwietnia 2016 r., znak: [...], Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania W. Sp. z o.o., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 19 stycznia 2016 r. znak: [...], wymierzającą karę pieniężną w wysokości 36.000 zł za urządzanie poza kasynem gry na automatach: [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, W. Sp. z o.o. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżona decyzja podlega wykonaniu i możliwe jest wstrzymanie jej wykonania. Wskazano na wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez Spółkę oraz wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej, co może doprowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla skarżącej. Zdaniem Spółki brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego spowoduje, że strona skarżąca na skutek egzekucji nałożonej na nią kary finansowej, może zostać pozbawiona środków finansowych. Przeciwko skarżącej prowadzone są inne postępowania dotyczące kar pieniężnych oraz liczne postępowania egzekucyjne. Spółka załączyła do wniosku dokumenty finansowe obrazujące jej sytuację finansową oraz dokumentację potwierdzającą fakt prowadzenia postepowań egzekucyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "Ppsa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Uregulowana w art. 61 § 3 Ppsa instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1). Przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie użyte w art. 61 § 3 Ppsa pojęcia nieostre tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. II FZ 39/09). Brak uzasadnienia wniosku stanowi naruszenie nałożonego na wnioskodawcę w art. 61 § 3 Ppsa obowiązku wykazania okoliczności lub konkretnych zdarzeń przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2011 r., sygn. II GSK 1826/11).
Zadaniem sądu rozpoznającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest ocena, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. W orzecznictwie przyjęto, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione.
W niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie podała żadnych konkretnych okoliczności na uzasadnienie tezy, że zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 Ppsa, ograniczając się do wskazania, że zaskarżona decyzja jest wykonalna, że istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej oraz wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania decyzji obu instancji. Nie podała natomiast żadnych informacji przedstawiających jej aktualną kondycję finansową. Załączone dokumenty w postaci zawiadomień o zajęciu wierzytelności oraz tytułów wykonawczych dotyczących wymierzonych kar, w istocie świadczą o tym, że wobec Spółki prowadzone są postępowania egzekucyjne kar pieniężnych orzeczonych stosownymi decyzjami. Jednakże sama ta okoliczność, bez odniesienia wysokości ww. należności do stanu finansów Spółki oraz przy niemożności ustalenia dalszych perspektyw jej funkcjonowania, nie może być skuteczną podstawą dla uwzględnienia żądania strony.
Ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może prowadzić do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, byłoby bowiem możliwe dopiero w razie przedstawienia kondycji finansowej Spółki (por. postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. II GZ 84/16).
W świetle powyższego nie wiadomo czy uiszczenie kary pieniężnej w kwocie 36.000 zł wpłynie negatywnie na płynność finansową Spółki i doprowadzi np. do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Innymi słowy skarżąca nie uprawdopodobniła, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 1, 3 i 5 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.