Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 20 § 1 pkt 4, art. 64a § 1 pkt 1, art. 119 § 1, 120 § 1, 121 § 4 i 5 oraz art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożył na B. P. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 4.000 zł. z powodu uchylenia się zobowiązanej od wykonania obowiązku określonego w załączonym tytule wykonawczym. Jednocześnie organ wezwał zobowiązaną do wpłacenia grzywny w terminie do 30 stycznia 2005 r. zastrzegając, że w przeciwnym razie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Wezwał także B. P. do wykonania w tym samym terminie obowiązku określonego z tytule wykonawczym, gdyż w przeciwnym razie zostanie zastosowany inny środek egzekucyjny. Obciążył również zobowiązaną opłatą egzekucyjną na podstawie art. 64a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Rozpoznając zażalenie od powyższego rozstrzygnięcia wniesione przez B.P., postanowieniem z dnia [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał je w mocy.
Organ odwoławczy ustalił, że nałożony na B. P. w tytule wykonawczym obowiązek w postaci przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku z funkcji zakładu produkcyjnego elementów stalowych na funkcję budynku gospodarczego, nie został wykonany. Zasadnie zatem organ I-szej instancji nałożył grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 4.000 zł. na podstawie art. 121 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Prawidłowo także wyliczył kwotę opłaty za czynności egzekucyjne w oparciu o art. 64a § 1 ustawy. Jednocześnie organ podniósł, że w celu uniknięcia zastosowania kolejnego środka egzekucyjnego jakim jest wykonanie zastępcze przez inną osobę na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego, B.P. winna wykonać obowiązek nałożony na nią decyzją ostateczną z dnia [...], tym bardziej, że wniosek o wstrzymanie tej decyzji został oddalony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Skargę od powyższego rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła B.P. zarzucając naruszenie art. 7 i 8 kpa poprzez nałożenie grzywny bez wyczekania na rozstrzygnięcie przez sądy administracyjne wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku. Zarzuciła również naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez nie zawieszenie postępowania pomimo, iż nie został w sposób prawomocny i ostateczny rozstrzygnięty jej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniosła również niewspółmierność wysokości kary, którą wymierzono jej "w niemal maksymalnej wysokości", co przy fakcie iż jest drobnym przedsiębiorcą, a budynek nie stanowi zagrożenia czyjegokolwiek życia lub zdrowia bądź interesu majątkowego, stanowi rażące nadużycie uprawnienia przysługującego organowi publicznemu, sprzeczne z konstytucyjną zasadą proporcjonalności.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
Sądowa kontrola legalności orzeczeń wydawanych w toku postępowania administracyjnego sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.).
Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji nie był kwestionowany i znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Nie ulega przy tym wątpliwości, że skarżąca nie wykonała obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego wystawionego na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej. Obowiązek ten polega na nakazie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku znajdującego się na działce ewidencyjnej nr 940 w L. z funkcji zakładu produkcyjnego elementów stalowych, na funkcję budynku gospodarczego, którą posiadał on uprzednio.
Stosownie do treści art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Jednym z takich środków jest grzywna w celu przymuszenia określona w art. 119 i nast. ustawy. Jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z Prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa i nie może przekraczać 4.000 zł., o ile nakładana jest w stosunku do osoby fizycznej (art. 121 § 2 i 4 ustawy).
Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł naruszenia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które mogło by mieć wpływ na wynik sprawy.
Postanowienie o nałożeniu grzywny zawiera wszystkie ustawowe elementy, o jakich mowa w art. 122 § 2 ustawy, a wraz z nim skarżącej doręczony został odpis tytułu wykonawczego.
Nie uchybiono również ogólnym zasadom postępowania administracyjnego wyrażonym w art. 7 i 8 kpa, których naruszenie zarzuca skarżąca, a które do postępowania egzekucyjnego mają zastosowanie odpowiednie poprzez art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W szczególności, organy obu instancji orzekały w sprawie już po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowienia z dnia 21 października 2004 r. sygn. akt II SA/Kr 702/04 o oddaleniu wniosku B. P. o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie której wystawiony został tytuł wykonawczy. Samo zaś wniesienie skargi - stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, co oznacza, że jeżeli nie został on wstrzymany postanowieniem Sądu lub organu (w trybie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a.), podlega wykonaniu.
Nie można również mówić o naruszeniu przez organy przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, który w postępowaniu egzekucyjnym nie ma w ogóle zastosowania. Jak już wyżej wskazano, stosownie do treści art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy Kodeksu Postępowania Administracyjnego mają w postępowaniu egzekucyjnym zastosowanie odpowiednie. Ponieważ ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w art. 56 wymienia szczegółowo przypadki zawieszenia postępowania egzekucyjnego (żaden z nich nie ma zastosowania w sprawie), uregulowanie cytowanego wyżej art. 18 oznacza, że przepisu art. 97 kpa w tym postępowaniu nie stosuje się.
Co do zarzutu dotyczącego "niewspółmierności wysokości kary" podnieść należy, że grzywna wymierzona została w granicach ustawowych zakreślonych art. 121 § 2 ustawy i nie można organowi zarzucić naruszenia prawa, jeżeli wymierzył grzywnę mieszczącą się w kwocie 5.000 zł. Z punktu widzenia skuteczności egzekucji administracyjnej jest to zrozumiałe, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że w niniejszym przypadku grzywna może być wymierzona tylko jeden raz. Nie ma zatem mowy o naruszeniu konstytucyjnej zasady proporcjonalności, tym bardziej, że skarżąca stosuje ją jedynie dla ochrony własnych interesów pomijając fakt, że wierzyciel domagając się realizacji ostatecznej decyzji administracyjnej stoi na straży praworządności i realizuje zasadę poszanowania prawa. Zrezygnowanie z niej z uwagi na prywatny interes strony, sprowadzający się do złej kondycji finansowej, byłoby z pewnością naruszeniem interesu publicznego.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270).