Uzasadnienie
M. P. do swojej skargi na decyzję Wojewody z dnia 16.VI.2011 r. w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej dołączyła formularz urzędowy PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe z mężem i dwiema córkami w wieku szkolnym. Cała rodzina utrzymuje się z pensji męża skarżącej w wysokości 1386 zł brutto miesięcznie. Miesięcznie płacą 340,90 zł tytułem czynszu za wynajem mieszkania oraz 400 zł zaległości, 240 zł za energię elektryczną oraz 100 zł za telewizję i Internet. Wnioskodawczyni nie wykazała żadnych składników majątkowych o wartości powyżej 3000 Euro.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym, między innymi, zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części, przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W rozpatrywanej sprawie wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych podlega oddaleniu. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 1 lit.b P.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych osoba skarżąca działanie organu w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego. Oznacza to, że skarga na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej jest rozpoznawana przez sądy administracyjne bez pobierania od M. P. jakichkolwiek opłat.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 239 pkt 1 lit.b, art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.