Uzasadnienie
Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o rozstrzygnięcie na podstawie art. 22 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2013 poz 267), zwanej dalej “k.p.a." sporu o właściwość pomiędzy Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej a Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej i wydanie postanowienia, który z organów I instancji jest właściwy, do ponoszenia kosztów udzielonego świadczenia w formie zasiłku okresowego dla A.W., zamieszkałej obecnie w Noclegowni.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem poinformowało Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, że w przedmiotowej sprawie nie występuje spór o właściwość w rozumieniu art. 22 § 1 k.p.a. Ponadto Kolegium w wyżej wymienionym piśmie omówiło regulację prawną dotyczącą ponoszenia przez gminy koszów udzielonego świadczenia z zakresu pomocy społecznej i orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące tej kwestii.
Gmina, reprezentowana przez Wójta, złożyła w dniu 19 maja 2014r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 5 maja 2014 r. wnosząc o uznanie, iż pismo to stanowi decyzję administracyjną, która wydana została bez dochowania należytej formy. Ponadto strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji oraz stwierdzenie, iż wydanie nastąpiło z naruszeniem art. 21 § 1 k.p.a, art. 22 § 1 k.p.a., art. 1 k.p.a. i art. 1 k.p.c.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, gdyż nie dotyczy ona spraw wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego. stanowiące odpowiedź na wniosek Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej a Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej, w którym organ ten stwierdza, że w sprawie nie występuje spór o właściwość w rozumieniu art. 22 § 1 k.p.a.
Należy na wstępie podkreślić, że spór o właściwość pomiędzy organami określonymi w art. 22 § 1 k.p.a. ma miejsce, gdy przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia danej sprawy albo gdy każdy z organów uważa, że nie jest właściwy do załatwienia sprawy. Taka sytuacja zachodzi tylko w rozstrzyganiu sprawy indywidualnej przez organy administracji i sprawa ta musi podlegać załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Spór pomiędzy wnioskującym Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej a Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej dotyczy zwrotu wydatków poniesionych na świadczenie w formie zasiłku okresowego. Zagadnienie prawne dotyczące zwrotu wydatków gminie zostało przez ustawodawcę uregulowane w art. 101 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej. W myśl tego przepisu, gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania albo ostatnie miejsce zameldowania na pobyt stały jest obowiązana do zwrotu wydatków gminie, która przyznała świadczenie w miejscu pobytu.
W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że rozliczenia między gminami następujące na podstawie art. 101 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej nie są załatwiane w formie decyzji administracyjnej. Tym samym nie można mówić o wystąpieniu w tych sprawach sporu o właściwość w rozumieniu art. 22 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt I OW 73/06, Lex nr 362165 oraz postanowienia NSA z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I OW 97/08, Lex nr 564278, z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt I OW 75/10, niepubl. i z dnia 5 marca 2010 r., sygn. akt I OW 204/09, niepubl.). Powołany przepis nie odnosi się do organów, lecz do samych gmin, a więc do osób prawnych, dlatego też niniejszy spór dotyczący zwrotu wydatków nie ma charakteru administracyjnego, lecz stanowi sprawę cywilną w rozumieniu art. 1 k.p.c.
W ocenie Sądu, na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 5 maja 2014 r. nie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Rozstrzygnięcia organów administracyjnych wydane na podstawie art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a. i dotyczące sporów o właściwość nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. Rozstrzygnięcie sporu następuje w formie aktu administracyjnego, ale nie w formach przewidzianych w postępowaniu administracyjnym. A zatem rozstrzygnięcie sporu nie następuje ani w formie decyzji administracyjnej ani postanowienia (por. Barbara Adamiak, w: Barbara Adamiak, Janusz Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, s. 141). Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie w postanowieniu z dnia 28 marca 1991 r. sygn. akt SA/Lu 218/91 (opublikowane w ONSA 1991/1/30) podkreślił: "Rozstrzygnięcie sporu o właściwość między organami na podstawie art. 22 § 1 KPA nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 KPA. Na takie rozstrzygnięcie nie przysługują środki odwoławcze w administracyjnym toku instancji ani skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego".
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, odrzucił skargę Gminy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.