Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda, po rozpoznaniu zażalenia J.Sz. i M. S., uchylił postanowienie Starosty z dnia [...], którym zawieszono z urzędu postępowanie wznowieniowe w sprawie decyzji ostatecznej Starosty z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A.Ś. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno- usługowego na działkach Nr [...] i Nr [...] we W. przy ul. [...].
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, za pośrednictwem organu, A. Ś. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W dniu 23 października 2009 r. natomiast do Sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym poinformował, że na podstawie art. 60 p.p.s.a cofa skargę na powyższe postanowienie i wniósł o zwrot uiszczonego wpisu.
A.Ś. w uzasadnieniu pisma wyjaśnił, że Starosta Powiatu, decyzją z dnia [...], odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A.Ś. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno- usługowego na działkach [...] i [...] w W. przy ul. [...], ponieważ "w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie wyłącznie decyzji dotychczasowej".
Do pisma skarżący dołączył wskazaną wyżej decyzję Starosty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w zdaniu trzecim cytowanego przepisu, a zatem cofnięcie skargi było w świetle art. 60 p.p.s.a. dopuszczalne i skuteczne.
Stosownie zatem do treści art. 161 §1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie sądowe podlegało umorzeniu.
Orzeczenie w pkt II oparto na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 lit. a). p.p.s.a.