Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze umorzyło postępowanie odwoławcze w sprawie z odwołania [...] od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Decyzją z dnia 18 marca 2013r. organ I instancji ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw ciekłych i gazowych, obiektu usługowego z kasą, zapleczem technicznym, myjnią samochodową, parkingami oraz motelu z możliwością prowadzenia usług turystycznych na działkach oznaczonych nr ewid. [...].
Odwołania od ww. decyzji wnieśli [...].
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze umorzyło przedmiotowe postępowania odwoławcze, wskazując że ww. osoby nie posiadają przymiotu strony. W tym zakresie oparto się na mapie ewidencji gruntu w skali 1:500 Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, ustalając że podmioty wnoszące odwołanie nie są właścicielami (użytkownikami wieczystymi) działek bezpośrednio przylegających do działek terenu inwestycji, jak również działek ościennych.
Wyrokiem z dnia 21.11.2013r. o sygn. akt II SA/Ke 827/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu sprawy ze skarg [...] uchylił ww. decyzję Kolegium. W uzasadnieniu wskazano, że skoro organ odwoławczy nie wykazał, że działki stanowiące własność skarżących pozostają poza zasięgiem oddziaływania planowanej inwestycji, będącej przedmiotem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to umarzając postępowanie odwoławcze nieprawidłowo i przedwcześnie uznał, iż osobom tym nie przysługuje przymiot stron tego postępowania.
Wyrokiem z dnia 10 listopada 2015r. sygn. akt II OSK 534/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu odwoławczego od ww. orzeczenia.
W ponownie prowadzonym postępowaniu Kolegium zleciło organowi I instancji przeprowadzenie postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie, pozyskując wypisy z rejestru gruntów dla nieruchomości odwołujących się oraz mapy akustyczne inwestycji dla pory dziennej i nocnej, mapy stężeń maksymalnych zanieczyszczeń oraz mapy poglądowe lokalizacji działek skarżących.
Wydając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 K.p.a. opisaną na wstępie decyzję Kolegium podkreśliło, że podstawę prawną decyzji organu I instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008r. nr 199 poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zaznaczono przy tym, że ustawodawca nie uregulował w sposób wyczerpujący procedury wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w tym nie określił podmiotów postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Określając zatem, kto jest stroną tego postępowania, należało kierować art. 28 K.p.a., przy czym do podstawowych cech interesu prawnego, odróżnianego od faktycznego, należy to, że interes ten musi być oparty o obowiązującą normę porządku prawnego np. art. 140 K.c., ustanawiającego prawo własności i jego gwarancje.
W tym zakresie Kolegium podkreśliło, że przymiot strony w sprawach wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych będą posiadać podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości, na której ma być realizowana dana inwestycja, jak również podmioty, których nieruchomość znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego.
Tymczasem – jak wskazał organ odwoławczy – z przedłożonych do akt sprawy wypisów z rejestru gruntów wynika, że [...] są właścicielami nieruchomości położonej w Gminie [...], obręb Słupia 0018, oznaczonej nr ewid. [...].[...] jest właścicielem nieruchomości o nr ewid. [...] położonych w gminie [...]. Podobnie P. L. jest właścicielem nieruchomości położnej w gminie [...]. Z kolei skarżący [...] nie posiada aktualnie na terenie Gminy [...] nieruchomości. Natomiast z uzupełnionego materiału dowodowego wynika że nieruchomości należące do ww. osób znajdują się poza zasięgiem oddziaływania planowanej inwestycji, będącej przedmiotem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na podstawie analizy treści raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko Kolegium ustaliło ponadto, że realizacja przedsięwzięcia nie wpłynie negatywnie na stan wody na gruntach sąsiednich. Nieruchomości odwołujących się są bowiem zlokalizowane po południowo-wschodniej i wschodniej stronie terenu inwestycji – przy czym ich położenie zaznaczono na kopii mapy ewidencyjnej o pow. ok. 300 ha. Z kolei nieruchomości, które nie zostały uwzględnione w mapach zasięgu hałasu i zanieczyszczenia powietrza znajdują się w następujących odległościach od granicy planowanej stacji paliw:
- - działka nr ewid. [...] - ok. 1000 m,
- - działka nr ewid. [...] - ok. 920 m,
- - działka nr ewid. [...] - ok. 825 m,
- - działka nr ewid. [...] - ok. 300 m. i wykraczają poza zasięg oddziaływania przedsięwzięcia.
Co się zaś tyczy znajdujących się w pobliżu terenu inwestycji działek [...] to nie należą one do żadnego ze skarżących. Organ zwrócił ponadto uwagę, że pozostałe nieruchomości, będące własnością skarżących, nie mieszczą się w ogóle na przedstawionym terenie. Ich odległości od planowanej inwestycji są bowiem większe od 1000 m. W konsekwencji organ uznał, że skoro nieruchomości odwołujących się położone są poza zakresem odziaływania inwestycji, brak jest po ich stronie interesu prawnego do kwestionowana decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 18 marca 2013r. Skoro zaś skarżący nie mają przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym to z uwagi na treść art. 127 § 1 K.p.a. należało umorzyć postępowanie odwoławcze z ich odwołania.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnieśli [...] domagając się uchylenia decyzji organu odwoławczego i zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie:
- 1. art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. - poprzez błędną analizę zgromadzonego materiału dowodowego oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy państwowej,
- 2. art. 128 K.p.a. i art. 5 ustawy - poprzez jego błędne zastosowanie i odmowę przyznania skarżącym przymiotu strony postępowaniu i prawa do uczestniczenia w postępowaniu,
- 3. art. 107 § 3 K.p.a. - poprzez brak wystarczającego uzasadnienia z odniesieniem do stanu faktycznego sprawy, co utrudnia ocenę prawidłowości ustaleń faktycznych leżących u podstaw rozstrzygnięcia Kolegium,
- 4. art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i w rezultacie umorzenie postępowania w sytuacji gdy odwołanie powinno zostać merytorycznie rozpatrzone a zaskarżona decyzja winna zostać uchylona,
- 4. art. 82 ust. 1 ustawy.
W uzasadnieniu skarżący wyrazili pogląd, że ich działki znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji zarówno w fazie realizacji jak i eksploatacji. Przedsięwzięcie to będzie oddziaływać na ich nieruchomości niezależnie od oceny czy odziaływanie to będzie mieściło się w normach czy będzie je przekraczało, wywołując uciążliwości dla sąsiadów w każdej fazie realizacji. W tym zakresie skarżący powołali się na prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości wynikające z art. 140 i 144 K.c., precyzując że oddziaływaniami na etapie realizacji inwestycji są: zanieczyszczenia związane z transportem materiałów, w tym wywozem i przywozem ziemi i kruszyw, drgania i hałas związane z pracą sprzętu niezbędnego dla prowadzenia prac przy zasypywaniu stawów i usypywaniu nowej wyspy oraz pogłębianiu i spiętrzaniu wody, zanieczyszczenia dla wód w trakcie prac prowadzonych przy zasypywaniu stawów.
Z kolei na etapie eksploatacji inwestycji będą to drgania i hałas związane z pracą sprzętu niezbędnego dla prowadzenia prac przy zasypywaniu stawów i usypywaniu nowej wyspy oraz pogłębianiu i spiętrzaniu wody. Dodatkowo wystąpi hałas komunikacyjny związany z parkowaniem i ruszaniem pojazdów korzystających ze stacji, motelu i restauracji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.).
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy też postępowania, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie z odwołania [...] od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...]. Tym ostatnim rozstrzygnięciem zostały ustalone środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie stacji paliw ciekłych i gazowych, obiektu usługowego z kasą, zapleczem technicznym, myjnią samochodową, parkingami oraz motelu z możliwością prowadzenia usług turystycznych na działkach oznaczonych nr ewid. [...].
W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Kolegium została wydana wskutek uchylenia przez tut. Sąd – wyrokiem z dnia 21.11.2013r. o sygn. akt II SA/Ke 827/13 – poprzednio wydanej decyzji tego organu z dnia 19.07.2013r., którą również umorzono przedmiotowe postępowania odwoławcze z odwołania [...]. Z tych też względów należy zwrócić uwagę na kwestię związania Sądu powołanym orzeczeniem. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Kierując się treścią tego przepisu wskazać trzeba, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania, w którym zostało wydane tak ono jak i zaskarżone rozstrzygnięcie, obejmując zarazem przyszłe – ewentualne – postępowanie administracyjne w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 22.03.1999r. o sygn. akt IV SA 527/97).
Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że zarówno organy administracji publicznej orzekające w przedmiotowej sprawie, jak i Sąd związani są ww. wyrokiem z dnia 21.11.2013r. o sygn. akt II SA/Ke 827/13.
Z uzasadnienia powołanego orzeczenia wynika, że Kolegium dopuściło się naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 K.p.a. – co uzasadniało uchylenie decyzji Kolegium z dnia 19.07.2013r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W tym zakresie wskazano na "brak ustalenia obszaru oddziaływania opisanej inwestycji i wynikające stąd konsekwencje dla oceny statusu stron postępowania", podkreślając że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ "dokona ponownej analizy materiału dowodowego w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji w aspekcie zasad określonych zgodnie z art. 28 k.p.a. W sytuacji stwierdzenia braków w tym materiale lub wątpliwości co do okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy organ rozważy możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Dopiero w oparciu o tak przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i zgromadzony w aktach materiał dowodowy podejmie rozstrzygnięcie którego treści obecnie Sąd nie przesądza, zaś swoje stanowisko uzasadni stosownie do wymogów przewidzianych w art. 107 § 3 K.p.a." Z kolei jak wnikliwie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając w dniu 10.11.2015r. w sprawie o sygn. akt II OSK 534/14 skargę kasacyjną Kolegium od ww. wyroku, to na podstawie art. 71–87 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą, "wyprowadza się, czy podmiot żądający udzielenia mu ochrony przez ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy ma interes prawny.
Przepis art. 82 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi o obowiązku określenia przez właściwy organ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Tego wpływu na środowisko nie można oprzeć na ustaleniach mapy ewidencyjnej gruntów, skoro przyznanie statusu strony oparte jest na wartościach materialnych. Istotną okolicznością jest oddziaływanie na środowisko, zakres przestrzenny tego oddziaływania, a o tym nie przesądza mapa ewidencyjna (...). Ustalenie zatem czy przedsięwzięcie ma wpływ na nieruchomości wnoszących odwołanie dawało podstawy do przesądzenia o interesie prawnym a nie fakt położenia nieruchomości".
Przenosząc przywołane powyżej wskazania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że zalecenia Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt II SA/Ke 827/13 zostały w pełni wykonane w ponownie prowadzonym postępowaniu odwoławczym. Mianowicie, w tym zakresie Kolegium, działając na podstawie art. 136 K.p.a.:
- - pismem z dnia 26.02.2016r. (k. 550) zleciło organowi I instancji przeprowadzenie postępowania uzupełniającego poprzez zobowiązanie inwestora [...] do sporządzenia i przedłożenia mapy ewidencyjnej obejmującej m. in. nieruchomości skarżących z zaznaczeniem zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko (w szczególności mapę akustyczną, mapę z przewidywanym zanieczyszczeniem powietrza),
- - pismem z dnia 7.03.2016r (k. 552) zleciło organowi I instancji przeprowadzenie postępowania uzupełniającego poprzez ustalenie, które z nieruchomości na terenie Gminy [...] stanowią własność odwołujących się i przedłożenie dowodów potwierdzających te ustalenia.
W odpowiedzi z dnia 14.03.2016r. (k. 561) organ I instancji przesłał uzupełnienie Inwestora tj: mapy akustyczne dla pory dziennej i nocnej podkładem geodezyjnym, mapy stężeń maksymalnych zanieczyszczenia powietrza, mapy poglądowe lokalizacji działek skarżących wraz z kopią pisma.
Następnie w odpowiedzi z dnia 18.03.2016r. (k. 576) organ I instancji przesłał wypisy z rejestru gruntów Gminy [...] dotyczące nieruchomości stanowiących własność większości odwołujących się, informując jednocześnie że [...] nie posiada nieruchomości na terenie Gminy [...].
W tym miejscu, przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie należało przesądzić, czy Kolegium prawidłowo oceniło, że odwołanie skarżących było niedopuszczalne z przyczyny podmiotowej. Jak wynika bowiem z art. 127 § 1 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji odwołanie służy jedynie stronie, zaś stroną na podstawie art. 28 K.p.a., jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego jest rozumiane, jako przyznanie podmiotowi przez przepis prawa materialnego, określonych korzyści lub nałożenie na niego określonych obowiązków. Ustalenie interesu prawnego wnoszącego odwołanie, wynikającego z prawa materialnego, nie zawsze jest możliwe już na etapie postępowania wstępnego. Wówczas, gdy konieczne jest zweryfikowanie tej okoliczności w toku postępowania rozpoznawczego, to w przypadku wyniku negatywnego, tj. w razie braku legitymacji odwołującego się - postępowanie odwoławcze umarza się na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 5.07.2006r. o sygn. akt II OSK 942/05, ONSAiWSA 2007/2/50, wyrok WSA w Warszawie z dnia 30.01.2007r. o sygn. akt VII SA/Wa 1609/05, LEX nr 307511, wyrok NSA z 8 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1192/09, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl,, uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5.07.1999r. o sygn. akt OPS 16/98, ONSA 1999/4/119).
Analizując uzupełnioną w toku ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego dokumentację stwierdzić trzeba, że wbrew stanowisku skarżących Samorządowe Kolegium Odwoławcze, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, podjęło wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy (art. 7 K.p.a.), zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Okoliczności te, podobnie jak i wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, spełniającego wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 K.p.a.
W tym zakresie należy wskazać, że z wypisów z ewidencji gruntów wynika że:
- - [...] są właścicielami nieruchomości o nr ewid. [...] położonej w [...],
- - [...] jest właścicielem nieruchomości o nr ewid. [...], położonych w gminie [...],
- - [...] jest właścicielem nieruchomości położonej w gminie [...] o nr ewid. [...],
- - [...] nie posiada aktualnie na terenie Gminy [...] nieruchomości.
Z kolei, jak wynika z kopii mapy ewidencyjnej (k. 559) odległość od granicy planowanej inwestycji w przypadku ww. działek:
- - nr ewid. [...] to ok. 1000 m,
- - nr ewid. [...] to ok. 920 m,
- - nr ewid. [...] to ok. 825 m,
- - nr ewid. [...] to ok. 300 m, wykraczając zarazem poza zasięg oddziaływania przedsięwzięcia.
Jeśli chodzi zaś o pozostałe nieruchomości, będące własnością skarżących, to nie mieszczą się one w ogóle na przedstawionym na ww. mapie dużym terenie – gdyż ich oddalenie od planowanej inwestycji to ponad 1 km.
Podobnie, odległości wynikające z map akustycznych (dla pory dziennej i nocnej) oraz map stężeń maksymalnych zanieczyszczeń (k. 553 – 559) potwierdzają, że nieruchomości skarżących znajdują się poza zasięgiem oddziaływania planowanej inwestycji, będącej przedmiotem kwestionowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. To samo dotyczy treści raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (k. 11- 240) oraz jego uzupełnienia (k. 349 – 402). W odniesieniu do tego ostatniego dokumentu należy wskazać na jego ustalenia, cyt. "Najbliższe ujęcia wód pitnych np. zaopatrujących gminny wodociąg w Wójeczce czy Sułkowicach jest odległy o nie mniej niż 5 km od lokalizacji planowanego przedsięwzięcia. Wody podziemne ujmowane są z utworów jurajskich z formacji geologicznej zupełnie innej niż strefa wychodni bezwodnych iłów krakowieckich w Dolinie Wisły. W przedstawianej sytuacji hydrogeologicznej funkcjonujących ujęć wody nie ma żadnego związku z przedsięwzięciem, zlokalizowanych na bezwodnych i nieprzepuszczalnych iłach krakowieckich, w których w tym rejonie nikt nie buduje żadnych ujęć wodnych" (k. 398-399).
Ze względu na powyższe za niezasadną należy uznać argumentację przedstawioną w skardze, podzielając zarazem stanowisko Kolegium o tym, że realizacja planowanej inwestycji nie wpłynie negatywnie na stan wody na gruntach sąsiednich – wobec czego i w tym zakresie brak jest oddziaływania na działki skarżących.
Tym samym w niniejszej sprawie prawidłowo uznano, że po stronie skarżących brak jest interesu prawnego do kwestionowania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...].
Negując stanowiska skarżących o tym, że ich działki znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji zarówno w fazie realizacji jak i eksploatacji należy przytoczyć tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17.04.2014r. o sygn. akt II OSK 86/13, LEX nr 1481954, w którym wskazano że:
- 1. W celu wykazania legitymacji procesowej w konkretnym postępowaniu administracyjnym dany podmiot powinien wykazać, że załatwienie sprawy dotyczy bezpośrednio jego sfery prawnej.
- 2. Kwestia oceny oddziaływania inwestycji na sąsiednie nieruchomości nie jest związana wyłącznie z przekroczeniem dopuszczalnych prawem norm. Obowiązujące przepisy prawa nie wiążą bowiem kwestii oddziaływania inwestycji wyłącznie z przekroczeniem dopuszczalnych prawem norm. Nawet wystąpienie nieponadnormatywnego oddziaływania może mieć wpływ na sposób wykonywania prawa własności, w szczególności gdy chodzi o realizację obiektu stacji paliw emitującego szkodliwe dla środowiska czynniki czy uciążliwe związki zapachowe. W tym zakresie strona, powołująca się na interes prawny wynikający z przysługującego jej prawa własności, powinna wykazać, w jaki konkretnie sposób planowana inwestycja będzie oddziaływała na jej nieruchomości.
Jednocześnie, zważywszy na całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, w ocenie Sądu, chybione jest w niniejszej sprawie opieranie interesu prawnego na wskazanych w skardze przepisach art. 140 i 144 K.c. W tym zakresie należy wyjaśnić, że przepisy prawa nie określają pojęcia sąsiedztwa nieruchomości. Poglądy w tym zakresie zostały wypracowane przez orzecznictwo i doktrynę. Spotykamy tam rozróżnienie nieruchomości sąsiednich i sąsiadujących. Do pierwszych zaliczamy te, które ze sobą bezpośrednio graniczą, oraz te, które oddziałują na siebie w taki sposób, że działania lub zdarzenia występujące na jednej nieruchomości wywierają określone skutki na innej. Poza odległością istotne znaczenie ma możliwość oddziaływania jednej nieruchomości na drugą (zob. A. Szpunar, Glosa do orzeczenia SN z 14.11.1962r. o sygn. akt III CR 66/62, OSPiKA 1964, nr 10, s. 411). Pojęcie "nieruchomości sąsiednie" nie ma jednakowej treści we wszystkich przepisach K.c., szczególnie w art. 144 k.c. W uzasadnieniu wyroku z 11.05.2011r. o sygn. akt II OSK 804/10, LEX nr 1081908 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, według którego "właściciel nieruchomości położonej w sąsiedztwie nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, może mieć interes prawny w sprawie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednakże nie oznacza to, że taki przymiot posiada każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie lub nieruchomości sąsiedniej i w każdych okolicznościach faktycznych.
Decydujące znaczenie w tym przypadku ma wnioskowanie wynikające z rodzaju i zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji z jednej strony oraz położenia nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja względem nieruchomości osoby ubiegającej się o status strony".
Mając na względzie powyższe należy podzielić stanowisko organu II instancji, że odwołanie od decyzji z dnia [...] zostało wniesione przez podmioty nieposiadające legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia – przez co zaszła przesłanka do umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art 105 § 1 K.p.a. Z przepisu art. 28 K.p.a. wynika bowiem, że warunkiem uzyskania statusu procesowego strony postępowania administracyjnego jest posiadanie interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczy postępowanie lub na którym opiera się kierowane do organu żądanie dokonania czynności. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalić według norm prawa materialnego. Warto przypomnieć tu stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 22.02.1984r. o sygn. akt I SA 1748/83, zgodnie z którym "mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamierzeniem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danej osoby.
Od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę stosownych czynności organu administracji". W judykaturze interes prawny utożsamia się też z obiektywną, czyli rzeczywiście istniejącą potrzebą ochrony prawnej. Interes prawny tak pojmowany cechuje się tym, że jest osobisty, własny, indywidualny i realny. Musi więc istnieć rzeczywiście w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego, a nie może być tylko przewidywany w przyszłości, ani hipotetyczny (por. wyrok NSA z dnia z dnia 19.03.2003r. o sygn. akt IV SA 1132/00, LEX 81670).
Końcowo odnosząc się do zarzutu o naruszeniu art. 5 ustawy – należy wyjaśnić, że przepis ten, mówiąc o możliwości udziału społeczeństwa w określonych postępowaniach, gwarantuje taką możliwość jedynie w sposób generalny, a do jej konkretyzacji niezbędne będzie przyznanie społeczeństwu takich uprawnień przez konkretną ustawę, której przepisy są podstawą prowadzenia konkretnych postępowań. Zgodnie bowiem z tym przepisem każdy ma prawo uczestniczenia, na warunkach określonych ustawą, w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Natomiast w sytuacji gdy – tak jak w niniejszej sprawie – nie wykazano interesu prawnego wymaganego przez konkretny przepis (art. 28 K.p.a.) brak jest takiej możliwości.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.