Uzasadnienie
Starosta, w imieniu którego działał Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w S., aktem z [...] 2020 r. znak: [...], poinformował S.P., że jego wniosek o wydanie bonu na zasiedlenie dla bezrobotnego do 30 roku życia złożony 7 lutego 2020 r. został rozpatrzony negatywnie. Organ stwierdził, że przy podjęciu decyzji, kierując się zasadą racjonalnego gospodarowania środkami Funduszu Pracy, wzięto pod uwagę fakt, że wnioskodawca na stałe jest zameldowany w powiecie buskim a dotychczas podejmował zatrudnienie wyłącznie poza miejscem stałego zameldowania i poza powiatem s., w którym dokonał czasowego zameldowania. Ponadto ostatnią umowę o pracę rozwiązał na mocy porozumienia stron, a w powiecie lubelskim, w którym zamierza podjąć zatrudnienie był już zameldowany. Dlatego uznano, że przyznanie bonu na zasiedlenie nie jest zasadne.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższy akt, domagając się jego uchylenia, S.P. zarzucił naruszenie art. 66n ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482 ze zm.) poprzez jego błędne zastosowanie.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że akt wydany w oparciu o art. 66n ust. 1 powyższej ustawy nie jest decyzją administracyjną, jednak zdaniem skarżącego, akt ten należy zakwalifikować w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Dalej autor skargi zarzucił, że organ rozstrzygając wniosek o wydanie bonu na zasiedlenie dla bezrobotnego do 30 roku życia, zupełnie pominął ustawowe przesłanki wynikające z art. 66n ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i oparł się na przesłankach niewskazanych w tym przepisie. Ponadto organ wykroczył poza zakres dopuszczalnego uznania administracyjnego poprzez brak dokonania wartościującej oceny wniosku w oparciu o przesłanki ustawowe. Z uzasadnienia zaskarżonego aktu nie wynika standard pozytywnej oceny zasadności wniosku dokonywanej przez organ oraz katalog bezwzględnych przesłanek uniemożliwiających jego uzyskanie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Wskazał, że skarżący, zameldowany na pobyt stały w powiecie buskim, w B., posiadając zameldowanie czasowe w powiecie s., 7 lutego 2020 r. dokonał rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w S., uzyskując status osoby bezrobotnej. W tym samym dniu złożył też wniosek o wydanie bonu na zasiedlenie w wysokości 9000 zł, w związku z zamiarem podjęcia pracy w miejscowości oddalonej od miejsca zamieszkania o więcej niż 80 km. Skarżący zadeklarował we wniosku, że kwotę bonu na zasiedlenie przeznaczy na wynajem mieszkania w L. Do wniosku dołączył oświadczenie pracodawcy, o zamiarze zatrudnienia skarżącego na stanowisku pracy w L. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi organ podniósł, że głównym celem wprowadzenia do ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uregulowania dotyczącego przyznania bonu na zasiedlenie było zachęcenie osoby bezrobotnej do podjęcia zatrudnienia.
Cytując treść art. 66n tej ustawy organ zaznaczył, że zawarty w jego treści zapis "starosta na podstawie umowy może przyznać bon na zasiedlenie" decyduje o uznaniowym charakterze bonu, a przesłanki z art. 66n to przesłanki niezbędne do ubiegania się o przyznanie bonu, których spełnienie nie może przesądzać o pozytywnym rozpatrzeniu każdego złożonego do urzędu pracy wniosku.
W trakcie rozpatrywania wniosku skarżącego ustalono, że ma on wykształcenie wyższe i doświadczenie w pracy na kilku stanowiskach. Posiadał zameldowanie na obszarze działania kilku urzędów pracy: buskiego - stałe zameldowanie oraz radomskiego, lubelskiego i s. - zameldowanie czasowe. Od 16 czerwca do 30 sierpnia 2017 r. był zarejestrowany jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku w urzędzie pracy w R., 31 sierpnia 2017 r. utracił status osoby bezrobotnej z powodu podjęcia pracy lub innego zatrudnienia. Z dokumentów przedłożonych w urzędzie wynika że była to praca za granicą. Kolejnej rejestracji w urzędzie pracy w R. dokonał 14 lutego 2019 r., a 10 kwietnia 2019 roku utracił status osoby bezrobotnej na własny wniosek. Od 13 maja 2019 r. zarejestrował się jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku w urzędzie pracy w L. - także na podstawie zameldowania na pobyt czasowy, 25 lipca 2019 r. został skierowany na szkolenie dla osób bezrobotnych nabywając prawo do stypendium z tytułu odbywania szkolenia. 3 sierpnia 2019 r. utracił status osoby bezrobotnej z powodu podjęcia zatrudnienia i do 10 sierpnia 2019 r. pobierał stypendium z tytułu kontynuacji szkolenia po podjęciu zatrudnienia.
Po raz pierwszy zarejestrował się w Urzędzie Pracy w S. 27 września 2019 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, przedkładając zaświadczenie o zameldowaniu na pobyt czasowy od 27 września 2019 r. do 30 czerwca 2020 r. na terenie powiatu s. Skarżący przedłożył świadectwo pracy w pełnym wymiarze czasu pracy od 15 lutego do 8 sierpnia 2016 r. oraz zaświadczenie o wypłaconych zasiłkach z ZUS po ustaniu zatrudnienia od 9 sierpnia 2016 r. do 20 kwietnia 2017 r. Udokumentował również zatrudnienie w połowie wymiaru czasu pracy od 3 sierpnia do 16 września 2019 r. Z kolei 28 listopada 2019 r. poinformował o podjęciu 21 listopada 2019 r. zatrudnienia w K. i utracił status osoby bezrobotnej z tym dniem. Następnej rejestracji jako osoba bezrobotna dokonał 7 lutego 2020 r., po rozwiązaniu umowy o pracę od 31 stycznia 2020 r. za porozumieniem stron, i złożył wniosek o wydanie bonu na zasiedlenie.
Organ zaznaczył, że Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy, działając z upoważnienia Starosty przyznaje bony na zasiedlenie w ramach posiadanych na ten cel środków. Przy rozpatrywaniu każdego wniosku uwzględniane są potrzeby osoby, która składa wniosek, ale także dobro publiczne, poprzez racjonalne i efektywne wykorzystanie środków publicznych. Istotną rolę odgrywają również uwarunkowania lokalnego rynku pracy. Głównym zadaniem urzędu pracy jest aktywizacja poprzez pośrednictwo pracy, a wsparcie w postaci przyznania bonu na zasiedlenie stosowane jest w przypadku braku możliwości podjęcia pracy na lokalnym rynku pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 66n ust. 1 ustawy z dnia20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. na datę wydania zaskarżonego aktu Dz. U. z 2019 r., poz. 1482), dalej przywoływanej jako ustawa, na wniosek bezrobotnego do 30 roku życia starosta, na podstawie umowy, może przyznać bon na zasiedlenie w związku z podjęciem przez niego poza miejscem dotychczasowego zamieszkania zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej, jeżeli:
- 1) z tytułu ich wykonywania będzie osiągał wynagrodzenie lub przychód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę brutto miesięcznie oraz będzie podlegał ubezpieczeniom społecznym;
- 2) odległość od miejsca dotychczasowego zamieszkania do miejscowości, w której bezrobotny zamieszka w związku z podjęciem zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej wynosi co najmniej 80 km lub czas dojazdu do tej miejscowości i powrotu do miejsca dotychczasowego zamieszkania środkami transportu zbiorowego przekracza łącznie co najmniej 3 godziny dziennie;
- 3) będzie pozostawał w zatrudnieniu, wykonywał inną pracę zarobkową lub będzie prowadził działalność gospodarczą przez okres co najmniej 6 miesięcy.
Ponieważ przepisy ustawy nie przewidują wyraźnie formy decyzji rozstrzygającej o przyznaniu lub odmowie przyznania bonu na zasiedlenie na podstawie art. 66n ust. 1 i nast. ustawy, to ustalenie czy też odmowa przyznania tego prawa, zdaniem składu orzekającego, stanowi inny niż określony w pkt 1-3 akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zmianami), dalej P.p.s.a. Wśród bowiem spraw wymienionych w art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy, ustawodawca nie przewidział wydawania decyzji o przyznaniu lub odmowie przyznania bonu na zasiedlenie. Z uwagi na brak pouczenia co do możliwości zaskarżenia aktu jakim jest pismo z [...] 2020 r., oraz brak w aktach dowodu jego doręczenia skarżącemu, stosownie do art. 53 § 2 P.p.s.a. Sąd uznał, że ewentualne uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznał w związku z tym jego skargę merytorycznie, na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 P.p.s.a.).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podkreślenia wymaga, że z brzmienia art. 66n ust. 1 ustawy w sposób jednoznaczny wynika to, że rozstrzygnięcie wniosku zostało pozostawione uznaniu organu, co oznacza, że nie zawsze nieukończenie 30 roku życia, status bezrobotnego i deklaracja podjęcia pracy w odległości przekraczającej 80 km od dotychczasowego miejsca zamieszkania będzie skutkowało przyznaniem tego świadczenia.
Wskazać należy, że stosownie do art. 1 ustawy określa ona zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej (ust. 1), zaś zadania te są realizowane przez instytucje rynku pracy działające w celu:
1)pełnego i produktywnego zatrudnienia;
2)rozwoju zasobów ludzkich;
3)osiągnięcia wysokiej jakości pracy;
4)wzmacniania integracji oraz solidarności społecznej;
5)zwiększania mobilności na rynku pracy.
Jak wynika z powyższej regulacji, zawarte w ustawie różnego rodzaju regulacje i rozwiązania nie mają na celu dodatkowego wspomagania finansowego osób, które już mają pracę, ale przede wszystkim pomoc osobom, które takiej pracy same znaleźć nie mogą.
W niniejszej sprawie skarżący faktycznie w dacie złożenia wniosku o zarejestrowanie go jako osoby bezrobotnej i przyznanie bonu na zasiedlenie, to jest 7 lutego 2020 r., nie był nigdzie zatrudniony. Słusznie jednak organ rozpoznając wniosek wziął pod uwagę to, że swój poprzedni stosunek pracy skarżący rozwiązał za porozumieniem stron z dniem 31 stycznia 2020 r. Z pisma skarżącego z dnia 8 kwietnia 2020 r. (data wpływu do organu) wynika, że nie ukrywał on tego, że z dotychczasowej pracy zrezygnował właśnie "z powodu działań aktywizacyjnych Urzędu", a więc po to, aby otrzymać dodatkowe świadczenie pieniężne, gdyż już wcześniej otrzymał promesę zatrudnienia w firmie w L. W piśmie tym podkreślił także, że 28 stycznia 2020 r. przeszedł zabieg operacyjny, po którym powinien co najmniej przez miesiąc do 2-3 miesięcy przebywać na zwolnieniu lekarskim, które to zwolnienie przerwał właśnie po to, aby zarejestrować się jako bezrobotny i otrzymać bon na zasiedlenie.
Taka argumentacja zdaniem Sądu również przemawia za zasadnością rozstrzygnięcia organu, skoro może budzić wątpliwości to, czy skarżący rejestrując się był w ogóle zdolny do pracy. J. P. ukończył 30 lat 15 marca 2020 r.
Słusznie organ rozpoznając wniosek wziął pod uwagę również częste zmiany miejsc czasowego pobytu skarżącego i rejestrowanie się w różnych urzędach pracy, w tym także w okresie od 13 maja do 3 sierpnia 2019 r. w L., w którym obecnie deklaruje on chęć podjęcia zatrudnienia, domagając się w związku z tym przyznania kwoty 9000 zł. Zasadne jest także stanowisko organu, że przyznanie bonu na zasiedlenie ma na celu aktywizację osoby bezrobotnej, która na rynku lokalnym nie jest w stanie znaleźć zatrudnienia. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie organu nie narusza prawa i zostało ono podjęte w ramach granic uznania administracyjnego, których organ w niniejszej sprawie nie przekroczył.
Dlatego tez skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.