Uzasadnienie
W piśmie z dnia 11 lipca 2017 r. M. M. zawarł trzy skargi, a mianowicie na: 1. niewykonanie prawomocnego wyroku WSA w Kielcach, 2. bezczynność organu oraz 3. postanowienie nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Zarządzeniem z 16 sierpnia 2017 r. powyższe skargi zostały rozdzielone. Niniejsza sprawa dotyczy skargi na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu i to z kilku powodów.
Po pierwsze, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Ponieważ na postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia przysługuje zażalenie (art. 219 kpa), oznacza to między innymi, że nie jest dopuszczalne wniesienie skargi do sądu administracyjnego bezpośrednio na postanowienie organu I instancji, odmawiające wydania zaświadczenia. Przedmiotem skargi może być tylko postanowienie organu II instancji, wydane po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie organu I instancji.
Po drugie, zauważyć należy, że jak wynika z załączonych akt administracyjnych, skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z [...] Nr [...], które zostało rozpatrzone przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, który postanowieniem z [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wniesiona przez M. M. skarga do Sądu na to postanowienie została prawomocnie oddalona wyrokiem WSA w Kielcach z 11 lutego 2016 r. w sprawie II SA/Ke 1141/15. Tak więc sprawa dotycząca wydania zaświadczenia, a więc objęta skargą w tej sprawie, została już prawomocnie osądzona.
Po trzecie, w skardze, jej autor wskazuje, że "działając równocześnie na podstawie art. 150, w związku z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi" wnosi o "stwierdzenie bezskuteczności czynności zawiadomienia o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w administracji, jakim jest dokument tytułowany postanowienie numer [...], albowiem jest to pierwsza czynność skarżonego organu, świadcząca o wszczęciu z urzędu na podstawie przepisu kompetencyjnego postępowania wyjaśniającego w administracji, oraz czynność pozbawiona konstytutywnych pouczeń dla strony takiego postępowania, co uniemożliwia uznanie, iż może być uznawaną jako czynność nieistniejącego postępowania wyjaśniającego".
Z tak sprecyzowanego przedmiotu zaskarżenia można wnioskować, że skarżący wnosi skargę na bliżej niesprecyzowaną część postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach nr 6/2015, czy też jakąś zawartą w tym postanowieniu czynność.
Tymczasem na czynność zawartą w postanowieniu nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, gdyż art. 3 § 2 pkt 1- 9 P.p.s.a. takiej sytuacji nie przewiduje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3).
Zatem, jeżeli zostało wydane któreś z wyżej wymienionych postanowień, a strona nie zgadza się z jego treścią, to należy wnieść skargę na to postanowienie z zaznaczeniem, z jakąś jego częścią się nie zgadza. Nie jest natomiast dopuszczalne odrębne zaskarżanie poszczególnych składników postanowienia.
Mając na uwadze wszystkie wyżej przytoczone okoliczności i argumenty, skargę należało odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i 6 P.p.s.a.