Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia D.G. na postanowienie Dyrektora Izby Wytrzeźwień w K. z dnia [...] w sprawie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w przedmiocie należności za pobyt w Izbie Wytrzeźwień na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia organ podkreślił, iż prawidłowo pismo D.G. z dnia 29 października 2005 roku skierowane do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. zostało potraktowane jako pismo w sprawie złożenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji / Dz. U z 2005 roku Nr.229 poz. 1954 ze zm./ podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:
1.wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, 2.odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, 3.określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia o którym mowa w art. 3 i 4, 4.błąd co do osoby zobowiązanego, 5.niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 6.niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, 7.brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1, 8.zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, 9.niespełnienie wymogów określonych w art. 27.
Ponadto organ poniósł w uzasadnieniu swojego stanowiska, iż w myśl art. 15 § 1 cytowanej ustawy egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel po upływie terminu wyznaczonego do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Jak podkreślił organ w dniu 13 maja 2005 roku zostało doręczone skarżącemu za potwierdzeniem odbioru upomnienie, gdzie pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego, wyznaczono D.G. siedmiodniowy termin do zapłaty kwoty 250 zł tytułem opłaty za pobyt w Izbie Wytrzeźwień wraz z kosztami upomnienia w kwocie 8.80 zł. Ponieważ D.G. w wyznaczonym terminie nie wykonał nałożonego obowiązku wierzyciel zasadnie, zdaniem organu wystawił w dniu 9 czerwca 2005 roku tytuł wykonawczy, nie znajdując przeszkód do jego wystawienia.
Odnośnie samego zatrzymania i przebywania w Izbie Wytrzeźwień wobec faktu, iż skarżący okoliczności tych nie podważał Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż na nie jest umocowane do badania tych czynności.
Skargę od powyższego postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył D.G., zarzucając między innymi naruszenie art. 15 § 1 art. 26 § 1 art. 27 § 3 i art. 33 pkt 6, 7, 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w szczególności podkreślił, iż doręczony mu tytuł wykonawczy powinien być traktowany jako pierwsze zawiadomienie o istniejącym roszczeniu. Ponadto zarzucił naruszenie artykułów kodeksu cywilnego oraz naruszenie Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.
Sądowa kontrola legalności zaskarżonego postanowienia sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a).
Dokonując ta rozumianej kontroli zaskarżonego postanowienia podnieść należy, że w toku rozpoznawania sprawy organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia o oddaleniu zarzutów D.G. jako bezzasadnych uznał, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów art. 15 § 1 i art. 33 pkt. 7 ustawy z 17 czerwca 1966roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005roku, Nr 229 poz. 1954 z późniejszymi zmianami).
W myśl art. 15 § 1 cytowanej ustawy egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel po upływie terminu wyznaczonego do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, prześle mu pisemnie upomnienie zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania spawy na drogę postępowania egzekucyjnego.
W przedmiotowej sprawie skarżący D.G. został zatrzymany i doprowadzony w dniu 12 maja 2000roku do Izby Wytrzeźwień w K., natomiast w dniu 13 maja 2000roku zostało mu w Izbie doręczone upomnienie, opatrzone "parafką" kierownika zmiany – a więc wbrew dokładnemu obowiązkowi wynikającemu z druku, iż w upomnieniu należy zamieścić podpis i pieczątkę z podaniem imienia i nazwiska oraz stopnia służbowego osoby wystawiającej upomnienie.
Uznać należy, że nastąpiło to z naruszeniem art. 15 § 1 cytowanej ustawy, albowiem nie zostało wcześniej dręczone skarżącemu wezwanie do wykonania obowiązku w zakreślonym terminie, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. W aktach administracyjnych przesłanych do Samorządowego Kolegium Odwoławczego znajduje się kserokopia rachunku za pobyt w Izbie Wytrzeźwień, zawierająca wezwanie do uiszczenia należności, jednak rachunek ten nie jest wypełniony i brak dowodu, że został on skarżącemu doręczony, wobec czego nie można uznać, że obowiązek zapłaty stał się wymagalny i że upłynął termin jego wykonania. Przepis art. 15 § 1 ustawy uzależnia przesłąnie pisemnego upomnienia dłużnikowi od upływu terminu do wykonania przez niego obowiązku, zaś postępowania egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.
Uchybienie stwierdzone przez Sąd stanowi podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 pkt 7 cytowanej ustawy.
Ponadto Sąd stwierdza, iż w aktach organu pierwszej instancji brak jest w ogóle tytułu wykonawczego, natomiast w aktach przesłanych do Samorządowego Kolegium Odwoławczego znajduje się tylko niepotwierdzona kserokopia przedmiotowego tytułu, co do której trudno się odnieść, albowiem jest ona wypełniona w sposób mało czytelny.
Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 7 listopada 2000roku (sygn. akt I SA/Ka 1187/99 Lex Nr 45538) tytuł wykonawczy powinien zawierać między innymi wskazanie podstawy prawnej prowadzonej egzekucji administracyjnej - art. 27 § 1 pkt 6, zatem koniecznym jest w tytule wykonawczym powołanie decyzji administracyjnej, z której wynika egzekwowany obowiązek (ewentualnie podanie aktu prawnego prawa materialnego, na podstawie którego wydano decyzję administracyjną).
Należy stwierdzić, iż w aktach organu pierwszej instancji brak jest zwrotnych poświadczeń odbioru doręczanych skarżącemu dokumentów, albowiem znajdują się tylko w aktach dowody nadania przesyłek poleconych, co jednak nie jest dowodem doręczenia, a tym samym uniemożliwia skontrolowanie terminowości podejmowanych przez skarżącego czynności.
Tak więc za zasadny należy uznać zarzut, iż przedmiotowe postanowienie zostało wydane bez wnikliwej oceny materiału dowodowego, co nakazuje art. 7, 77 i 107 kpa, zatem zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
Orzeczenie zawarte w pkt. 2 wyroku oparte zostało na podstawie art. 152 ustawy.
Orzeczenie o kosztach zasądzonych na rzecz skarżącego znajduje podstawę w art. 200 ustawy.
Orzeczenie natomiast o kosztach zasądzonych na rzecz ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącego uzasadnia § 18 ust. 2c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami).
Rozpoznając ponownie sprawę organ wyda rozstrzygnięcie mając na uwadze wyrażoną ocenę prawną, eliminując naruszenia przepisów postępowania, o jakich mowa wyżej.
Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów Konstytucji RP należy podnieść, iż zostały one sformułowane w sposób zbyt ogólnikowy, aby się można było do nich szczegółowo odnieść. Niezależnie od powyższego dokonując kontroli zaskarżonego postanowienie w granicach określonych w powołanym na wstępie art. 134 § 1 p.p.s.a sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów Konstytucji RP, jak również nie powziął żadnych wątpliwości, aby przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę prawną postanowień wydanych przez organy orzekające obu instancji były sprzeczne z ustawą zasadniczą.