Uzasadnienie
Z. F. złożyła urzędowy formularz PPF, w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych.
Ze złożonego formularza wynika i pisma z dnia 2 września 2009 r., że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z dorosłym synem i konkubentem – J. P.. Skarżąca i jej konkubent pobierają renty w wysokości po 590 zł brutto miesięcznie. Syn skarżącej osiąga z prac dorywczych miesięczny dochód w wysokości 700 zł. Wnioskodawczyni podała, że spłaca kredyt hipoteczny w wysokości 400 zł miesięcznie. Cały dochód w wysokości 1880 zł miesięcznie jest przeznaczany na zaspokojenie bieżących potrzeb trzech osób, w tym kosztów leczenia i opłaty związane z utrzymaniem domu. Skarżąca nie wykazała innego majątku poza domem wielkości 110 m m kw na działce nr 960/2 o powierzchni 800 m kw w miejscowości G..
Zgodnie z art. 245 § 2 i 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ubiegający się o przyznanie prawa pomocy winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.
Biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową i życiową skarżącej, w tym niski dochód na trzy dorosłe osoby, posiadanie jedynie nieruchomości, wydatki na leczenie oraz spłatę kredytu hipotecznego, uznano, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.