Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, z uwagi na nieziszczenie w wyznaczonym terminie wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 13 października 2014 r. odrzucił wniosek W.S. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi.
Skarżący złożył formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z renty chorobowej w wysokości 635 zł netto miesięcznie. Skarżący nie wykazał innego majątku oprócz domu wielkości 120 m². Wnioskodawca ponosi koszty leczenia w wysokości 300 zł miesięcznie, ponadto uiszcza opłaty związane z utrzymaniem domu.
Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie którą koszty sądowe, jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika, pokrywa osoba dochodząca swych roszczeń przed sądem. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika prawnego przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpoznawanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawcy, a zwłaszcza niski dochód z renty, który jest przeznaczany na zaspokojenie jego bieżących potrzeb życiowych, w tym zakup leków i brak majątku poza domem, uznano, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. Przyznane prawo pomocy nie działa z mocą wsteczną i dotyczy wyłącznie zwolnienia od kosztów sądowych, do ponoszenia których skarżący jest zobowiązany obecnie i za późniejszych etapach postępowania sądowoadministracyjnego.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.