Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]. znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] znak: [...] nakładającą na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne pod nazwą Z.M. karę pieniężną w wysokości [...] wyliczoną w oparciu o art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. Nr 72, poz. 747 ze zm.) i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W motywach rozstrzygnięcia Kolegium Odwoławczego w Kielcach podniosło, iż konsekwencją stosowania taryf bez przestrzegania obowiązku ich przedstawienia radzie gminy do zatwierdzenia, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków jest wymierzenie w drodze decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) kary pieniężnej nałożonej na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne (art. 29 ust. 1 i 2 ustawy). Wysokość kary nie jest dowolna lecz ograniczona wysokością przychodu osiągniętego przez karane przedsiębiorstwo w poprzednim roku podatkowym.
W ocenie organu odwoławczego, kondycja finansowa przedsiębiorstwa została dokonana przez Wójta Gminy Z. w oparciu o nieaktualne w dacie wydawania decyzji dane z wniosku z dnia [...] o zatwierdzenie taryfy. Ponadto Wójt Gminy Z. w uzasadnieniu swojej decyzji nie ustalił stopnia szkodliwości czynu przedsiębiorstwa ani pozostałych przesłanek wynikających z art. 29 ust 6 cytowanej ustawy.
Kolegium jednoznacznie wyraziło pogląd, że w zakresie działalności polegającej na zbiorowym zaopatrywaniu w wodę odbiorców Gminy Z., która nie jest członkiem Z.M.P., związek ten jest przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy.
Skargę na decyzję Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. wniosła Gmina Z. zarzucając naruszenie przepisów procesowych tj. art. 138 § 2 kpa oraz przepisów materialnych tj. art. 29 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zdaniem skarżącego wymierzając przedsiębiorstwu karę w trybie art. 29 ust 1 pkt 1 cytowanej ustawy organ wziął pod uwagę stopień szkodliwości czynu oraz uporczywość naruszania prawa materialnego przez Z.M.P., polegającą na nie dopełnieniu obowiązku uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności związanej z zaopatrzeniem w wodę na terenie gminy Z. i w związku z tym brak było podstaw do wydania decyzji w trybie art. 138 § 2 kpa.
W odpowiedzi na skargę Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, iż Gmina Z. nie posiada legitymacji skargowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Na poparcie swego stanowiska organ powołał treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2005r. sygn. akt OSK 1017/04.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga z przyczyn formalnych podlega odrzuceniu.
Przed rozpoznaniem merytorycznym każdej sprawy konieczna jest ocena dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Do warunków dopuszczalności skargi należy m.in. ocena czy skarga została wniesiona przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja skargowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej ustawą p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym.
Kwestia czy gmina posiada legitymację procesową do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sytuacji, gdy jej organ w postępowaniu administracyjnym wydał decyzję w pierwszej instancji jest przedmiotem kontrowersji zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach rozpoznający niniejszą skargę podziela pogląd wyrażony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach w odpowiedzi na skargę. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wywodach zawartych w uzasadnieniu wskazanego już wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2005r., w którym stwierdzono, że " w zakresie w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcje organu administracji publicznej, nie jest on (ani żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej". Nie do przyjęcia jest bowiem, zdaniem Sądu stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwienia sprawy z zakresu administracji publicznej.
Zaprezentowany pogląd opiera się na założeniu, że włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. (zob. J.P. Tarno, Ochrona interesu prawnego jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym i sądowym w: Księga jubileuszowa Profesora zw. dr hab. Józefa Filipka, Kraków 2001, s. 728-729).
Akta administracyjne wskazują, że skarga na Kolegium Odwoławczego została wniesiona przez Gminę Z., której organ – Wójt orzekał w sprawie wymierzenia kary pieniężnej jako organ I instancji i którego decyzja w trybie art. 138 § 2 kpa została uchylona w całości i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kompetencje w zakresie rozstrzygania w tego typu sprawach zostały powierzone Wójtowi Gminy Z. na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W tej sytuacji w świetle poczynionych wyżej rozważań należy stwierdzić, że gmina nie jest podmiotem uprawnionym, w rozumieniu art. 50 ustawy p.p.s.a. do żądania kontroli zaskarżonej decyzji, a skarga przez nią wniesiona jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Z podniesionych wyżej względów, Sąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 orzekł jak w sentencji postanowienia.