Uzasadnienie
[...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.
Zarządzeniem z dnia 25 sierpnia 2017r. tut. Sąd wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od doręczenia wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę dla strony odebrał dorosły domownik (brat) – wobec czego została doręczona w dniu 30 sierpnia 2017r.
W dniu 12 września 2017r. [...] wniósł do tut. Sąd pismo z prośbą o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w niniejszej sprawie, uiszczając jednocześnie tę opłatę. W uzasadnieniu wnioskodawca, przyznając że ww. zarządzenie zostało przesłane na adres jego stałego zamieszkania, podniósł że w dniu jego doręczenia nie był obecny w domu rodzinnym – z powodu dłuższego wyjazdu. Ponadto w tym czasie był bardzo zaabsorbowany sprawą zmiany miejsca pracy, a co się z tym wiąże, przeprowadzką – w wyniku decyzji przełożonych. Sytuacja ta wymagała również załatwienia wielu spraw administracyjnych i urzędowych, związanych ze zmianą miejsca pracy. Przesyłkę w tym czasie odebrał jeden z domowników. O wezwaniu skarżący dowiedział się jednak dopiero w dniu 8 września 2017r. – czyli po terminie wyznaczonym przez Sąd. [...] zaznaczył, że w związku z osobistymi trudnościami korzysta z pomocy psychologicznej w Ośrodku Pomocy dla Osób Pokrzywdzonych Przestępstwem oraz w Centrum Profilaktyki i Edukacji Ośrodek Interwencji Kryzysowej i Psychoterapii.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podnieść trzeba, że nie budzi wątpliwości uchybienie przez [...] terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Jak wynika bowiem z akt sądowych przeznaczone dla skarżącego zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia tej opłaty odebrał jego brat (dorosły domownik) w dniu 30 sierpnia 2017r. Wpis został opłacony w dniu 12 września 2014r. – a więc z 6 – dniowym uchybieniem terminu wskazanego w wezwaniu tut. Sądu.
Stosownie do dyspozycji art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., Sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, jeżeli strona nie dokonała tej czynności w ustawowym terminie bez swojej winy. Z kolei zgodnie z przepisem art. 87 ustawy P.p.s.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2), a jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (§ 4).
W niniejszej sprawie mamy do czynienia z doręczeniem zastępczym osobie fizycznej wezwania do uiszczenia opłaty sądowej, przewidzianym w art. 72 ustawy P.p.s.a. Doręczenie takie jest dopuszczalne, jeżeli łącznie spełnione są cztery przesłanki: 1) adresata nie ma w domu;
- 2) pismo doręczyć można tylko dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy;
- 3) osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie;
- 4) osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.
Oceniając wniosek [...] wskazać należy, że konstrukcja doręczenia zastępczego oparta jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata. Domniemanie to może zostać obalone w przypadku, gdy adresat wykaże, że pisma mu w ogóle nie doręczono lub też nie doręczono w tym terminie, w którym potwierdzony został odbiór pisma. Dotyczy to także doręczenia przesyłki osobie uznanej przez doręczyciela za dorosłego domownika adresata, jeżeli nie doręczył on pisma adresatowi lub uniemożliwił adresatowi zapoznanie się z treścią tego pisma w wyznaczonym terminie (por. post. SN z dnia 12 stycznia 1973r., I CZ 157/72, OSNCP 1973, nr 12, poz. 215). Domniemanie doręczenia można obalić zarówno wtedy, kiedy doręczenie zastępcze było wadliwe (niezgodne z treścią art. 72), jak również wtedy, gdy było prawidłowe, ale pismo nie dotarło do rąk adresata (por. Komentarz do art. 72 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze, 2006, wyd. II B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek).
Na gruncie niniejszego postępowania [...] nie wykazał jednak w sposób przekonujący, że do uchybienia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi doszło bez jego winy (art. 87 § 2 ustawy P.p.s.a.). Przede wszystkim skarżący, pomimo twierdzeń o dłuższym wyjeździe/przeprowadzce, w żaden sposób nie uprawdopodobnił tego faktu, ani nie wskazał, kiedy powrócił do domu rodzinnego – co ma istotne znaczenie z punktu widzenia możliwości zapoznania się z przedmiotową korespondencją. Tym samym wnioskodawca nie obalił domniemania, że przedmiotowa przesyłka dotarła do niego w dniu 30 sierpnia 2017r. – kiedy to wezwanie zostało doręczone dorosłemu domownikowi.
W ocenie Sądu, wyjaśnienia [...] nie są spójne w tym zakresie. Z jednej bowiem strony skarżący powołuje się ogólnie na "dłuższy wyjazd", nie wskazując jego miejsca, ani charakteru, z drugiej zaś strony podnosi, że w tym czasie załatwiał wiele spraw administracyjnych i urzędowych. Co się zaś tyczy korzystania przez [...] z pomocy psychologicznej, to sama ta okoliczność nie może przesądzać o braku jego winy w uchybieniu terminu, zwłaszcza w sytuacji, gdy swoich problemów z koncentracją, mających uniemożliwić jego dotrzymanie, nie potwierdził zaświadczeniem lekarza specjalisty. Z informacji Ośrodka Pomocy dla Osób Pokrzywdzonych Przestępstwem Centrum Interwencji Kryzysowej wynika jedynie, że skarżący odbywa konsultacje terapeutyczne w związku z doświadczeniem przemocy.
Końcowo należy wyrazić stanowisko, że nie sposób uznać, że w sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia zastępczego w trybie art. 72 P.p.s.a. – w sytuacji, gdy strona przedstawia na tę okoliczność jedynie własne oświadczenie, bez powołania się na jakiekolwiek inne, istotne dla rozstrzygnięcia w tym zakresie, środki dowodowe. Przyjęcie przeciwnego poglądu wiązałoby się z koniecznością przywracania terminu w każdej tego typu sytuacji, bez możliwości zbadania, czy rzeczywiście miała ona miejsce.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 ustawy P.p.s.a.