Uzasadnienie
A. C. wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Kazimierzy Wielkiej z dnia 7 listopada 2014 r. nr LIII/504/2014 w przedmiocie określenia przystanków komunikacyjnych na terenie gminy, warunków i zasad korzystania z tych przystanków oraz ustalenia stawki opłaty za korzystanie z tych przystanków. W uzasadnieniu, powołując się na ustawę z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i niektórych innych ustaw, wyjaśniła, że z uwagi na zniesienie obowiązku wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa, wnosi skargę bez uprzedniego wezwania organu.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy Kazimierza Wielka wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Wniosek o odrzucenie skargi uzasadnił tym, że skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał, że w myśl art. 17 ust. 2 powołanej przez skarżącą ustawy nowelizującej przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz m.in. ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym nowelizacją, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. po 1 czerwca 2017 r. W związku z powyższym przy zaskarżeniu uchwały podjętej w dniu 7 listopada 2014 r. należy stosować przepisy dotychczasowe, tj. wcześniej wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 58 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "Ppsa", sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5. Stosownie do treści art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego i niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935), przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (tj. Ppsa), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (tj. ustawy o samorządzie gminnym), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1875 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu, obowiązującą od dnia 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Powyższe brzmienie wynika z art. 2 ust. 1a ww. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. Do dnia wejścia w życie ww. nowelizacji, przepis ten przewidywał warunek bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.
Lektura omawianych przepisów prowadzi do wniosku, że wniesienie skargi na uchwałę podjętą przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r., tj. przed 1 czerwca 2017 r., powinno być poprzedzone wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w związku z podjęciem tej uchwały. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, tj. treści skargi i twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę, skarżąca - przed wniesieniem skargi na uchwałę z dnia 7 listopada 2014 r. - nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarga jest wobec tego niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.