Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego, po rozpoznaniu odwołania J. F. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta, odmawiającej przyznania mu prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności – D. F. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W podstawie prawnej decyzji wskazano przepisy art. 2 pkt 2, art. 16a ust. 1, art. 20 ust. 3, art. 23, art. 24 ust. 3, art. 26 ust. 1, 2 i art. 29 ust. 1, art. 30 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczenia rodzinnych (Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 992 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ podał, że jednym z warunków przyznania specjalnego zasiłki opiekuńczego, o jakim mowa w art. 16a ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 992, ostatnia zmiana Dz.U. z 2012r., poz. 1548) jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki stałej nad osobą legitymująca się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
W ocenie organu skarżący nie spełnia tego warunku, gdyż nie zrezygnował z zatrudnienia, bowiem od 9 kwietnia 2003r. był zarejestrowany jako bezrobotny, bez prawa do zasiłku. Decyzją z dnia 6 lutego 2012r. było mu przyznane świadczenie pielęgnacyjne na matkę na stałe, począwszy od 12 stycznia 2012r., jednak w stanie prawnym, obowiązującym do dnia 1 stycznia 2013r. świadczenie pielęgnacyjne mogła otrzymać nie tylko osoba rezygnująca z zatrudnienia, ale także nie podejmująca zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Wydane na podstawie przepisów dotychczasowych decyzje o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasły z mocy prawa po dniu 30 czerwca 2013r., na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012r., poz. 1548). Z kręgu podmiotów uprawnionych do specjalnego zasiłku opiekuńczego wykluczone zostały osoby niepodejmujące zatrudnienia z tytułu konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję z dnia 6 grudnia 2013r. J. F. wskazał na konieczność opieki nad niepełnosprawną matką i stwierdził, że pomimo iż od 2003r. nie pracuje, powinien mu być przyznany specjalny zasiłek opiekuńczy.
W piśmie z dnia 20 czerwca 2014r. J. F. cofnął skargę na decyzję z dnia 6 grudnia 2013r., znak: SKO.PS-80/5891/3212/2013.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dokonane przez skarżącego cofnięcie skargi w sprawie niniejszej oznacza jego rezygnację z dochodzenia na drodze sądowej ochrony tej sfery jej praw i interesów, które były przedmiotem postępowania, a tym samym rezygnację z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu. Zgodnie bowiem z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 2170) skarżący może cofnąć skargę. Ta czynność skarżącego jest co do zasady wiążąca dla wojewódzkiego sądu administracyjnego. Związanie sądu wolą skarżącego jest wynikiem zasady, że skarżący może rozporządzać skargą po jej wniesieniu do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2007r., sygn. akt I OSK 3/07).
Instytucja ta jednak podlega kontroli sądu administracyjnego, ponieważ cyt. przepis art. 60 stanowi, że sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wada nieważności.
W sprawie niniejszej Sądu uznał, że nie zachodzą przesłanki określone w cytowanym przepisie, co oznacza że cofnięcie skargi w świetle art. 60 p.p.s.a. było dopuszczalne i skuteczne. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe.