Uzasadnienie
W piśmie datowanym na dzień 26 lipca 2017 r. M. M. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji oraz na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...], Nr [...], uznające ponaglenie za bezzasadne.
Zarządzeniem z 28 sierpnia 2017 r. powyższa skarga została rozdzielona. Niniejsza sprawa dotyczy skargi na postanowienie wydane na podstawie art. 37 kpa, uznające ponaglenie za bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3).
Będące przedmiotem niniejszego postępowania postanowienie zostało wydane na podstawie art. 123 w związku z art. 37 kpa. Postanowieniem tym Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu ponaglenia M. M. w przedmiocie bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w sprawie zmiany stosunku służbowego, uznał ponaglenie za bezzasadne.
Podnieść należy, że stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 kpa przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie. Zgodnie bowiem z art. art. 141 § 1 kpa, na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Tymczasem przepisy art. 37 nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia. Postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 6 kpa ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest to postanowienie mające na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym i stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność (art. 52 P.p.s.a.). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest to również żadne z postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Natomiast niezależnie od pozytywnego lub negatywnego, tak jak w niniejszej sprawie, stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może podnosić zarzuty co do stanowiska organu wyrażonego w trybie art. 37 kpa – co zresztą skarżący uczynił.
Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną z innych przyczyn na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.