Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda odmówił M. G. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] orzekającej wymeldowanie jej z lokalu na O. S. w O. S. W uzasadnieniu organ podniósł, że decyzja ta doręczona została ustanowionemu przez Sąd Rejonowy kuratorowi zastępującemu nieobecną M. G. Wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, M. G. nie uprawdopodobniła, że uchybienie temu terminowi (odwołanie złożone zostało w 25 dniu od doręczenia decyzji kuratorowi) nastąpiło bez jej winy. Ponadto nie dopełniła ona nałożonego art. 10 ust.1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, obowiązku zameldowania się.
Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. G. podnosząc, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, tym bardziej, że mąż K. G. zataił przed organami miejsce jej faktycznego pobytu. Ponadto w skardze zawarła zarzuty skierowane przeciwko decyzji o wymeldowaniu jej z pobytu stałego.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Na wstępie podnieść jednak należy, że nie mają znaczenia dla jej rozstrzygnięcia argumenty dotyczące zasadności decyzji w przedmiocie wymeldowania skarżącej z pobytu stałego, albowiem zakresem kontroli sądowej objęte jest aktualnie tylko postanowienie Wojewody o charakterze procesowym, a mianowicie odmawiające M. G. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Nie można przy tym zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy (art. 58 § 1 kpa).
Przeciwnie, zarówno twierdzenia zawarte w odwołaniu jak i okoliczności sprawy, a przede wszystkim fakt, że M. G. osobiście nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym - lecz była w nim reprezentowana przez kuratora - przemawiają za przyjęciem poglądu odmiennego.
Wnosząc o przywrócenie terminu skarżąca podniosła, że o decyzji orzekającej jej wymeldowanie z pobytu stałego dowiedziała się 25 lutego 2004 r. Nie ma podstaw, aby negować to twierdzenie, zwłaszcza, że z akt sprawy nie wynika, aby kurator kontaktował się ze skarżącą i informował ją o przebiegu sprawy lub o treści decyzji organu I-szej instancji. Odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu M. G. złożyła zaś 2 marca 2004 r., a zatem w ustawowym terminie określonym art. 58 § 2 kpa. Należy przy tym podnieść, że przyczyną uchybienia terminowi w rozumieniu powołanego przepisu jest w tym przypadku fakt, iż skarżąca osobiście nie brała udziału w postępowaniu, co samo w sobie zawiera element braku winy, o jakim mowa w art. 58 § 1 kpa.
Wszystkie niezbędne przesłanki, wymienione w powołanym wyżej przepisie zostały zatem - wbrew stanowisku organu odwoławczego - spełnione i brak było podstaw prawnych do odmowy M. G. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Ubocznie jedynie Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że podniesiony w postanowieniu Wojewody argument o niedopełnieniu przez skarżącą obowiązku meldunkowego nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia jej wniosku i jako taki należy go uznać za zbędny.
Z tych też względów koniecznym stało się uchylenie zaskarżonego orzeczenia, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku oparto o przepis art. 152 ustawy o p.p.s.a.
Rozpoznając sprawę ponownie organ I-szej instancji mając na względzie poczynione wyżej uwagi wyda stosowne rozstrzygnięcie eliminując wykazane wyżej naruszenia prawa.