Uzasadnienie
G. K. do swojej skargi na decyzję Wojewody w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku formularz urzędowy PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, adwokata.
W formularzu wnioskodawczyni podała, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem, oboje utrzymują się z jego wynagrodzenia za pracę w wysokości 1500 zł netto miesięcznie Skarżąca jest bezrobotną bez prawa do zasiłku, od marca 2011 r. do 30 kwietnia 2016 r. pobierała rentę inwalidzką, cierpi na chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa i stawów obwodowych, choroby serca i nadciśnienie. Mąż przeszedł operację płuc, choruje na cukrzycę. Wnioskodawczyni nie wykazała żadnego własnego majątku. Jej mąż jest właścicielem domu wielkości 239 m kw i gospodarstwa rolnego o powierzchni 5,2 ha fizycznego (3,05 ha przeliczeniowego) oddanego w dzierżawę. Skarżąca wraz z mężem wydają 1300 zł miesięcznie na wyżywienie i leczenie, co potwierdzają dołączone do wniosku faktury za leki. Ponadto kwartalnie płacą 140 zł podatku rolnego i 45 zł tytułem opłaty za wywóz śmieci, rocznie wydają 5000 zł na zakup opału i 1800 zł tytułem opłat za media.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz.1369), zwanej dalej "p.p.s.a." przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie, biorąc pod uwagę sytuację majątkową i życiową skarżącej, przede wszystkim bezrobocie, brak własnego dochodu i majątku, pozostawanie na utrzymaniu męża, zły stan zdrowia wiążący się z wydatkami na leczenie i utrudniający samodzielne występowanie przed sądem, uznano, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a jej wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu w postaci radcy prawnego. W postępowaniu sądoadministracyjnym może być ustanowiony tylko jeden pełnomocnik z urzędu – albo adwokat albo radca prawny. Uznano, że ze względu na charakter sprawy należy ustanowić radcę prawnego.
Natomiast wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy, jego rozpoznanie stało się zbędne i postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu, stosownie do art. 249a p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 1b p.p.s.a, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej, Zatem skarga G. K. jest rozpoznawana przez sądy administracyjne bez pobierania od skarżącej jakichkolwiek opłat na wszystkich etapach postępowania sądowoadministracyjnego.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1, art. 249a, art. 239 pkt 1b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.