Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27 kwietnia 2010r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. odmówił E. R. przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009r. Decyzja została doręczona wnioskodawcy w dniu 5 maja 2010r.
Odwołanie od tej decyzji E. R. nadał przesyłką poleconą za pośrednictwem placówki pocztowej w dniu 20 maja 2010r.
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa po rozpatrzeniu odwołania E. R., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 oraz art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2009r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116 poz. 975) jednostka certyfikująca przekazuje ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa oraz Prezesowi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w formie papierowej oraz za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, do dnia 31 października każdego roku, wykaz producentów w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, którzy spełnili określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego według stanu za ten rok. Zgłoszenie błędów lub pomyłek w informacjach zawartych w wykazie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 dokonuje się do ostatniego dnia lutego roku następującego po roku przekazania tego wykazu.
W niniejszej sprawie Jednostka Certyfikująca w swoim wykazie nie potwierdziła realizacji przez skarżącego wariantów rolnictwa ekologicznego, co spowodowało odmowę przyznania płatności. Zgłoszone przez tę jednostkę błędy w piśmie z dnia 12 maja 2010r. nie mogły zdaniem organu być wzięte pod uwagę.
W skardze na tę decyzję E. R., zarzucając naruszenie prawa materialnego – art. 17 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2009r. o rolnictwie ekologicznym, § 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. (Dz. U. Nr 33 poz. 262 ze zm.) oraz przepisów postępowania – art. 7 i 9 kpa - domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny ważył, co następuje:
Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U,. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Z porównania daty doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji z datą nadania przez niego odwołania od tej decyzji wynika, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem czternastodniowego terminu, o jakim mowa w art. 129 § 2 kpa. Termin ten bowiem upływał w dniu 19 maja 2010r. (środa, a więc nie był to dzień wolny od pracy), tymczasem odwołanie zostało wniesione w dniu 20 maja 2010r. (data nadania w urzędzie pocztowym, o czym świadczy stempel z datownikiem na kopercie, znajdującej się w aktach administracyjnych). Zauważyć należy, iż już organ I instancji przekazując akta organowi odwoławczemu, w piśmie zatytułowanym "stanowisko Biura Powiatowego w sprawie decyzji..." zasygnalizował, że odwołanie zostało wniesione po terminie. E. R. nie złożył wniosku o przywrócenie mu terminu do zaskarżenia decyzji z dnia 27 kwietnia 2010r. Rozpoznanie spóźnionego odwołanie jest rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie wynikającej z art. 16 kpa zasady trwałości decyzji (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 1999r. sygn. I SA 330.99 Lex 48749).
Pomimo bowiem, że decyzja organu I instancji na skutek niewniesienia od niej odwołania w 14-dniowym terminie stała się ostateczna, organ zaskarżoną obecnie do sądu decyzją rozpoznał w zwykłym trybie wniesione od niej odwołanie.
Mając powyższe na uwadze, skoro zachodzi przyczyna, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt2 kpa, należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Z uwagi na powyższe bezprzedmiotowe jest odnoszenie się przez Sąd do zawartych w skardze zarzutów.