Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 8 lipca 2013 r., którego odbiór w dniu 12 lipca 2013 r. pokwitowała jako dorosły domownik żona skarżącego, W. W. został wezwany do uiszczenia wpisu sadowego od skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.
W dniu 25 lipca 2013 r. skarżący złożył osobiście w siedzibie sądu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, wskazując, że w okresie doręczania przesyłki zawierającej wezwanie do jego uiszczenia przebywał za granicą. Dodał, że siedziba jego przedsiębiorstwa znajduje się w miejscu jego zamieszkania, pocztę odebrała żona lub syn, którzy nie otwierając koperty odłożyli ją do czasu jego powrotu, który nastąpił w dniu 24 lipca 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. poz. 270 ze zmianami) - zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Wnioskodawca powinien uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a ponadto równocześnie z wnioskiem powinien dokonać czynności, której nie dokonał w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Zarówno w nauce prawa, jak i orzecznictwie usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności są ograniczone do okoliczności, które nie tyle utrudniają, ale faktyczne uniemożliwiają dokonanie czynności nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności. Do okoliczności tych zalicza się np.: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony przy równoczesnej niemożliwości wyręczenia się inną osobą.
Powołane we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie pozwalają na przyjęcie braku winy skarżącego w jego przekroczeniu. Podkreślić należy, że skarżący miał świadomość, że przed organami administracji toczyło się dotyczące go postępowanie oraz, że na początku czerwca 2013 r. wniósł do sądu administracyjnego skargę, zatem powinien on spodziewać się otrzymania korespondencji sądowej w swojej sprawie. W tej sytuacji skarżący, tym bardziej, że prowadzi przedsiębiorstwo w miejscu zamieszkania i nie ma pracownika odbierającego przesyłki związane z prowadzeniem tego przedsiębiorstwa, winien przed wyjazdem za granicę poinformować członków swojej rodziny o możliwości nadejścia korespondencji z sądu administracyjnego oraz upoważnić ich do jej otwarcia i zastosowania się do jej treści.
Brak dokonania powyższych czynności, a w konsekwencji brak zabezpieczenia swoich interesów, nie mogą usprawiedliwiać niedochowania terminu. Nie było ono bowiem spowodowane okolicznościami, na które strona nie miała wpływu, a wręcz przeciwnie, było efektem niestaranności skarżącego w prowadzeniu własnych spraw.
Wobec powyższego, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.