Uzasadnienie
M. S. złożyła formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2007.
Ze złożonego wniosku wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z córką lat 15 i synem lat 14. Wnioskodawczyni i jej dzieci są właścicielami domu wielkości 100 m² i gruntów rolnych o powierzchni 8,58 ha. Skarżąca uzyskuje z gospodarstwa rolnego miesięczny dochód w wysokości 900 zł, dzieci otrzymują rentę rodzinną w wysokości 787 zł miesięcznie. Córka jest niepełnosprawna, cierpi na astmę oskrzelową, jej leki kosztują 150 zł miesięcznie. Ponadto skarżąca musi raz w miesiącu zawozić córkę na wizytę lekarską do P. Koszty związane z utrzymaniem domu wynoszą około 500 zł miesięcznie, rata kredytu – 100 zł miesięcznie. Raz na kwartał skarżąca płaci składkę do KRUS w wysokości 378 zł. Wnioskodawczynię czekają wydatki w związku z rozpoczęciem roku szkolnego.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację majątkową i rodzinną wnioskodawczyni, przede wszystkim dochód z gospodarstwa rolnego i renty wystarczający jedynie na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych jej samej i dwojga niepełnoletnich dzieci, uznano, że ona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, syna i córki. Zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.