Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa oraz art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] Nr [...] nakładające na podstawie art. 20 § 1 pkt 4, art.119, art. 121 § 2, §4 i § 5, art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) na Z. T. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 17.069,40 zł z powodu uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, polegającego na dokonaniu rozbiórki samowolnie wybudowanej kuchni letniej, zlokalizowanej na terenie posesji C. 15 gmina K. w terminie do dnia 14.02.2005r., pod rygorem wykonania zastępczego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że decyzją z dnia [...] znak: [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w K. nakazał Z.T. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku kuchni letniej zlokalizowanego na działce nr 511 w C. 15 gm. K.. Wobec niezłożenia przez żadną ze stron odwołania, powyższa decyzja stała się ostateczna.
Decyzją z dnia [...] znak: [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w K. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej kuchni. Od tej decyzji Z. T. odwołał się do Wojewody, a po wydaniu przez organ postanowienia z dnia [...] znak: [...] stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, strona wniosła na to postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie. Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2002r. sygn.akt II SA/Kr 231/99 Sąd uchylił postanowienie Wojewody z dnia [...] W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] znak: NB. [...].
Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia 10.01.1998r. z uwagi na brak przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie decyzją z dnia [...] znak: [...], na którą Z. T. w dniu 9.08.2004r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Stan faktyczny sprawy wskazuje, że organ administracji publicznej bądź sąd nie wstrzymali wykonania ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki.
Upomnieniami z dnia 5 maja 2003r., 11 lutego 2004r., 20 sierpnia 2004r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wezwał Z. T. do wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanej kuchni letniej zlokalizowanej na posesji nr 511 w miejscowości C. 15, a następnie wszczął postępowanie egzekucyjne wydając w dniu 5 października 2004r. tytuł wykonawczy i nakładając postanowieniem z dnia [...] na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 17.255,40zł.
W wyniku złożenia zażalenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z powodu niewłaściwie ustalonej wysokości grzywny.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest zasadne i zgodne z prawem. Stosownie do art. 121 § 4 i § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa a jej wysokość stanowi w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonej i ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych, obowiązującej w kwartale, w którym grzywna jest nakładana.
Według ustaleń organu cena 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za III kwartał 2004r. stanowiąca podstawę naliczenia wysokości grzywny wynosi 2.386zł (Komunikat Prezesa GUS z dnia 10 listopada 2004r. ogłoszony w Dz.Urz. GUS Nr 11, poz. 58). Wymiary samowolnie wykonanego obiektu objętego nakazem decyzji z dnia [...] wynoszą 4,90m x 7,30m, stąd powierzchnia zabudowy budynku wynosi 35,77m2.
Opłata za czynności egzekucyjne w wysokości 68zł została ustalona w oparciu o art. 64a § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W skardze na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Z. T. wniósł o jego uchylenie. W ocenie skarżącego nie polegają na prawdzie ustalenia organu co do okoliczności nie zaskarżenia poprzez wniesienie odwołania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...], o czym ma świadczyć wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2002r. sygn akt II SA/Kr 231/99., zaś o tym, że decyzja ta nie nadaje się do wykonania, ma świadczyć postanowienie NSA z dnia z dnia 25.09.2003r. sygn.akt II SA/Kr 1223/03.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w treści zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpatrywanej sprawie kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń prawa nie wykazała.
Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, którą organ nałożył na skarżącego, gdyż nie wykonał dobrowolnie rozbiórki samowolnie wybudowanej kuchni letniej, tj. obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...].
Wbrew twierdzeniom skarżącego, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2002r. nie dotyczył decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki lecz postanowienia Wojewody z dnia [...] Nr [...], w którym organ ten stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...]. w sprawie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kuchni letniej na działce nr ew. 511 w C. Nr 15.
Bezzasadny jest również zarzut co do niewykonalności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...], albowiem postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 25 września 2003r. również dotyczy decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...], która co należy podkreślić, została wydana w odrębnym postępowaniu administracyjnym i nie ma związku z decyzją z dnia [...].
Skoro nałożony na zobowiązanego obowiązek polegający na rozbiórce samowolnie wybudowanej kuchni letniej nie został wykonany oraz nie zostało wstrzymane wykonanie decyzji nakładającej ten obowiązek, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie nałożył grzywnę w celu przymuszenia na podstawie art. 119 § 1 w zw. z art. 121 § 4 i § 5 ustawy z 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.